Een stukje historie

2 mei 082008:

Ooit op de middelbare school, ik (Monique) was 16 denk ik, was op zeilkamp in Friesland; wat ik me daar nog van herinner is veel regen, veel wind en afmeren onder alleen zeil en dat was reuze spannend.

Boot loodsDaarna jaren niets. Tot ik mijn man (Jan Bart) leerde kennen die toevallig gek was op alles wat met water te maken had, met name vissen en varen. Hij had zichzelf leren zeilen toen hij 17 jaar was op een “Sharpi” van 1.20m breed en 5.25m lang.
Al snel werden we verliefd (behalve op elkaar) op een kleine platbodem, een Tjottertje van 80 jaar oud en 4,5m lang, een snoepje om te zien. We oogsten altijd veel bekijks en bewonderende blikken.
Onze eerste zoon is er wel op verwekt maar verder werd hij als snel te klein,
dus Tjottertje verkocht en verder doorgevaren een merkloze rondspant van 7,5m.
Vakanties met windkracht 3 en een baby die, zodra we overstag gingen van de ene kant van het grote bed voorin naar de andere kant omrolde om daar een andere knuffel te begroeten, maar ook vaarden we met 8 Bft en het thuisfront stond dan in doodsangsten uit; ook aan dit schip fijne herinneringen.

gekocht!

Echter, we kochtten inmiddels de deel van een boerderij, grenzend aan een natuurgebied en die moest verbouwd worden tot woning dus het zeilen schoot er weer eens een poos bij in tot we op een gegeven moment, 3 zoons verder op, een zomeruitstapje in Vlissingen maakten; bovenin het “Arsenaal” keken we uit op de oude jachthaven alwaar Jan Bart een bordje “te koop” zag (waar een normaal mens echt wel een verrekijker voor nodig heeft). Toen kroop het bloed waar het eigenlijk niet gaan kon en was er geen houden meer aan.

Er moest en zou weer een boot komen.

deense zon

Onze 3e boot op rij werd een Bavaria 35 Hollyday.
Een fijne gezinsboot dachten we, nou ik weet niet precies meer hoe oud de kinderen waren maar die vakantie hebben we ze voorgoed genezen van hun mogelijke liefde voor een varend bestaan.
Verkeerde wind, verkeerd zeegedrag van het schip en hele vervelende deining aan de buitenkant van Terschelling (waar we nu eigenlijk onze wereldreis beginnen), kortom iedereen behalve Jan Bart was zeeziek (inclusief de hond) en vocht om de puts om in over te geven.

Na de Bavaria kwam een Hanse 401, waar we op de droge Hiswa in de RAI louter oriënterend op verzeild raakten en ook daar vielen we als een blok voor. Al die slaapplaatsen op de Bavaria hadden we immers niet meer nodig dus stelden we een ander eisenpakket samen… en lieten ons eigelijk overhalen middels een aantrekkelijke deal die we aangeboden kregen. OK dan!

Onrustige wateren

De kinderen waren al zo groot inmiddels dat we ze thuis konden laten, maar onze vakantielimiet was 3 weken.
De eerste keer naar Frankrijk met de Bavaria waren we meer km/mijl-vreters dan dat we echt “vakantie” hielden. We wilden graag weten hoever we konden komen in 3 weken en weer terug. Er zullen vast mensen zijn die dit herkennen, zo niet des te beter maar ‘s middags loop je een haven binnen, meestal tussen 16.00 en 18.00 uur, alles is al dicht en ‘s morgens ga er weer vroeg uit met de stroom mee.
Wat heb je dan gezien? Nou niet iets wat je echt bijblijft want het ging zo snel!
We kwamen tot Cherbourg. Met de Hanse kwamen we toen iets verder dan St Malo, maakten wat langere tochten en sloegen meer over. Per saldo dus iets verder maar wel rustiger.

rommeltje

Daarna was het noorden aan de beurt. Oostzee via het Kielerkanaal. Ook dit hebben we twee keer gedaan. Prachtig en heerlijk vaargebied en het leuke is dat het noorden kouder klinkt maar veel warmer was. Ook zijn ons de nodige ontberingen niet bespaard gebleven; vastgelopen in de Elbe-monding, gebroken stagspanner, windkracht 8 op de Elbe maar fantastisch!
Allemaal “On top of the world” ervaringen.
Met dit schip zouden we onze wereldreis kunnen maken.
We hadden ons al langere tijd voorgenomen: Als de jongste uit huis is…
Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan want zakelijk zaten we behoorlijk ingebouwd maar goed je hebt een richtpunt.
Toen “de jongste” voor zijn eindexamen zakte gaf dat een jaartje extra tijd maar ook het besef dat we er toch echt werk van moesten maken wilde het er ooit van komen.

gedoe...

We waren inmiddels al zo verwend dat hetzelfde rondje IJsselmeer begon te vervelen, vanwege drukte gingen we meer niet dan wel zeilen en misschien zou een 40-voeter voor ons toch wel aan de kleine kant zijn. Wij houden van veel leefruimte. De Hanse werd alvast te koop gezet en toen die na een jaar nog niet was verkocht en we dachten zullen we hem dan toch maar houden, kwam er een koper en zagen wij niet lang daarna een mooie Regina-af-Vindö 43 maar die ging op net nippertje onze neus voorbij. Tjonge wat waren we daar ziek van.
Toch heeft het blijkbaar zo gemoeten zijn want afgelopen zomer kwamen we al surfend op internet een foto van een one-off tegen, zonder mast met een sumiere tekst maar genoeg om aan te klikken.
Ons verzoek om meer info resulteerde in: Geen verder foto’s beschikbaar, komt U maar kijken en doe een bod. Spannend. Dat was dus Denemarken, we hadden nog geen vakantie opgenomen en een weekeind Denemarken kon, dus hop de auto in en op weg.

IMG_1000.JPG

Daar werden we ontvangen in een grote loods waar het schip onder plastic lag, binnenin was het een puinhoop want er werd nog volop aan gewerkt.
Eigenlijk zag het er niet uit maar we keken er doorheen, zagen de mogelijkheden en waren wederom op slag “om”. Hoewel het geen deksalon was, waar we eigenlijk op uit waren vonden we hem prachtig mooi, uitgerust met van alles waar je slechts van kunt dromen, hydraulic voor de lieren en genua-rollers,elektrisch toilet, generator, zelfstuurinrichting, GPS, top materialen voor de mast en tuigage, enz. enz. enz. Bij ons begonnen alle bellen direct te rinkelen, dit schip moest het worden.

zonnepanelen installeren

Het schip was nog niet helemaal afgebouwd,werd uit een faillissement verkocht en zou motor- en zeilklaar afgeleverd worden.We gingen zondags weer naar huis en deden ‘s avonds meteen een bod.
Tot onze grote verrassing en blijdschap werd dat 2 dagen later geaccepteerd.( De nood was blijkbaar hoog!)
Nou en wordt het dus echt!

Een hoop geregel en gedoe maar om een lang verhaal iets korter te maken: het lukte om eind september onze “Victory” op te halen.

Degelijk sanitair, heel belangrijk

We namen een week de tijd om met de boot terug te varen. Een proefvaart was gepland maar het waaide veel te hard, we konden de haven niet uit dus alles werd “droog” afgehandeld (daar zouden we spijt van krijgen). In het Deens en Engels met handen en voeten praten met een makelaar in motorboten die van het zeilgebeuren en al helemaal van dit schip inhoudelijk niet veel afwist. Ach, dachten we nog, wat kan ons gebeuren.

Toen we iets rustiger weer kregen en we na 2 dagen toch maar wilden vertrekken bleken er geen schoten voor de genua en de kotterfok aanwezig te zijn en de eindstukken van de zeillatten waren ook spoorloos.

Toch voor donker gekozen

We improviseerden er een eind op los en konden een dag later toch de zeilen hijsen. Dat wil zeggen alleen op de genua vanaf Odense naar Kiel, door het Kielerkanaal heen en in Cuxhaven wilden we wel graag aan de walstroom, want we hadden gewoon amperes verbruikt maar de motor laadde de accu’s niet bij, zo bleek het.

Zithoek van alle comfort voorzien

Vol verwachting plugden we de stekker in om vervolgens keer op keer de aardlekschakelaar te zien doorklappen. We vroegen veel meer dan de stroomkast kon leveren. Dan de generator maar aan… fijn zo’n veiligheidsnet!
Maar nu dus even niet… hij vertikte het in alle talen. De havenmeester wist raad. Herr Boberg, een expert op het gebied van motoren kwam ons helpen. Hij ontdekte uiteindelijk dat een van de twee startaccu’s van de generator plat lag en een nieuwe was helaas niet voorradig en zo schuif je van de ene in de andere dag. Gelukkig het waaide toch (weer) te hard.
Zo konden we kennismaken met de nieuwe eigenaren van de Sally Lightfoot, Petra en Dick met wie we een erg gezellige avond hadden. Zij zouden de volgende ochtend vroeg met het tij mee vertrekken en wij zouden s’middags na levering van de nieuwe accu volgen. We moesten hoog aan de wind varen, grootzeil omhoog, de tijd begon te dringen.

s’Nachts vaarden we langs de Shippinglane en vlogen 3 van de 5 zeillatten ons om de oren, de geïmproviseerde eindstukken waren niet tegen het geweld opgewassen en begaven het.
Niet lang daarna liet de wind ons ook in de steek, draaide naar de “wind-tegen” richting of viel weg waardoor we veel meer moesten moteren dan waar we op hadden gerekend.

Mooi opgeruimd nu

Na geruime tijd zonder bijzonderheden kregen we de schrik te pakken toen bleek dat we de plotterkaart van Nederland niet bij ons hadden (die zat waarschijnlijk nog in de verkochtte Hanse). Den Helder s’nachts zonder plotterkaart binnenlopen vonden we toch wel eng. IJmuiden bij nacht kennen we dus doorvaren dan maar.

Uiteindelijk liepen we op zondagochtend om 2.30uur op de laatste druppel diesel (de meter gaf al heel lang leeg aan) IJmuiden binnen. De natte HISWA-restanten waren nog zichtbaar. Eerst maar van de spanning bijkomen en wat uurtjes slaap pakken.

Het plan was om in IJmuiden te tanken en het laatste stuk naar Lelystad te varen zodat we op maandagochtend gewoon weer aan het werk zouden kunnen. Met veel moeite kregen we de motor weer aan. Er was natuurlijk oud vuil losgeklotst en lekker in de filters gaan zitten maar uiteindelijk kwamen we toch in onze nieuwe thuishaven aan en zat onze eerste Victory erop.

Voorlopig hadden we even rust. Hoewel… voordat we Victory gingen halen hadden we een scheepstimmerman gepolst om hem ons schip af te laten maken. Hij was net zo enthousiast als wij over onze sumiere info en op voorhand had hij er wel oren naar. Eenmaal terug namen we al snel contact met hem op en dat klikte erg goed. Pieter van Beest uit Hilversum met zijn werkplaats in Bunschoten-Spakenburg.Daar moest ons schip dus naar toe voor de winter. Eerst een motorische revisie want hij weigerde nog te starten na alle opschudding.

De tocht naar Spakenbug verliep prima op enige angstige ogenblikken na voordat we doorhadden dat 0,00 op de dieptemeter betekende dat het 2.10m onder de kiel diep is. Je moet het maar weten…
Een winter van vertimmeren volgde, allerlei handigheden, wensen en ideeën werden uitgevoerd. bv schuiflades met een zelfsluitend systeem, ideaal. De kastjes aan stuurboord moesten aan bakboord nog gekopieerd worden, de twee fautuiltjes werden comfortabeler gemaakt en veel bergruimte werd nog gecreeërd. De salon werd opnieuw gestoffeerd, aanrechtbladen voor de keuken en badkamer werden uitgezocht en hier hebben we niet op bezuinigd. Ons schip is van buiten mooi en dat wilden we voor binnen ook graag.

De Vetus-dealer van Gicom-Yachtservice kon ons ook goed helpen met het vertrouwd raken met de Vetus-apparatuur aan boord en adviseerde voor de reserveonderdelen voor onderweg. Intussen hadden we ook werk laten maken van de davits om de bijboot op te hangen.

Niet te vergeten dat we rond kerst ons huis te koop hebben gezet en nog serieuzer aan de gang zijn gegaan om ons uit de zaken los te weken.

We wilden graag dat eind maart alles rond zou zijn; huis leeg, verkocht, inboedel opgeslagen en dan nog een maand op de boot wonen om te wennen, te ervaren wat je mist of teveel hebt. We dachten ook om te onthaasten maar we hebben die maand nog zo nodig gehad!

Eind maart is het meeste rond, de boot kon terug naar Lelystad en toen werd het hoog tijd om achter een reddingsvlot, EPIRB en zwemvesten aan te gaan.
Marifoonexamen gehaald maar die moet dan nog geregistreerd worden. MSSI nummer moet nog in de EPIRB ingevoerd worden. Meet en zeebrief hadden we nog niet. Deze dingen waren pas daags voor ons uitgestelde vertrek geregeld. Zie je het voor je?
Ook met Jacques van Harteveld van Electric Care in jachthaven Lelystad hadden we meteen goed contact. Ook hij hielp ons meteen aantal belangrijke zaken, met name aan een radar reflectie-systeem; sea-me, waardoor iedereen die je op de radar ziet denkt dat je een grote jongen bent en dat is vooral voor de nacht natuurlijk heel veilig. Zonnepanelen en een Navtex naar keuze kwamen er ook. Erg deskundig en veelzijdig, super.

3 mei 08Het is niet te geloven hoeveel er op het laatste moment aankomt maar dan neem je op een gegeven moment afscheid van je familie en vrienden, je hebt nog een laatste gezellige avond en dan haal je de walstroom eraf, betaalt het havenkantoor en je gooit de trossen los.

Zwaaien… zwaaien… En dan gewoon gaan!

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.