28 juni ’09 Golf van Biskaje, Frankrijk

Eigenlijk is het al de 29ste , want het is op dit moment 5 uur in de ochtend. We en dan is dat de laatste hoekbegonnen de dag bijtijds, een klein beetje gespannen, want dit is voor ons weer een mijlpaal. De overtocht zal de langste voor ons worden, aan één stuk, en de naam Biskaje heeft toch ook wel extra inhoud. Misschien vanwege de verhalen die ik als kind al las, misschien vanwege de diepte (op dit moment is er onder mij bijna drieduizend meter water) of het voorkomen van stormen met huizenhoge golven.

Vanaf de mooring dacht ik kijkend naar de windvaan, dat we waarschijnlijk konden beginnen met de gennaker. Na het losgooien moesten we een eind verderop om een kaapFranse rots heen, en nog wat verder, weer. De al gehesen halfwinder, zat nog in zijn shoot, maar kon mooi weer naar beneden. De wind bleek om de kaap gekomen toch te veel van voren te komen. Bovendien stond er aan die kant van de kaap 4Bft. Dan zeilen we toch liever gewoon met de degelijke cruising zeilen die we hebben. Dikke zware zeilen die prima uit de voeten kunnen met 4Bft. Als de wind genoeg van achteren inkomt, kunnen we ook goed met die gennaker zeilen, maar dat is een bewerkelijker zeil, en kwetsbaarder.

Voorspoedig repte ons onderkomen zich weg van Camaret, en het ging naar Pointe delaatste puntje vasteland van Bretagne Raz. Daar gingen we tussen het eilandje Sein en het uiterste puntje vasteland van Bretagne door, over de Raz de Sein. Een Raz is zoiets als een stuk of plek met veel stroming. Nou dat klopte wel, we hadden er ruim 5 knopen stroming mee. Beetje eng haast, want hoewel diep genoeg kookte het water, mede door de wind die schuin tegen die stroming in stond. Aan dit soort plekken, heeft Biskaje nou zijn reputatie te danken zei ik nog tegen Monique. De Victory stond bij tijd en wijle behoorlijk op zijn kop. Hoge steile golven volgden elkaar in snel tempo op.

Zelfs in de voorzeilen kwam af en toe een golf omhoog, als we vanuit de ene, de volgendevroeger bleven ze bij mist misschien wel binnen hier golf indoken. Omdat dat toch wel zorgelijk is, ze zijn op wind gemaakt, niet op golven, wilden we net een wat ruimere koers gaan volgen toen er een knal klonk. Direct viel de genua een eind naar beneden op het dek, en begon natuurlijk hevig te klapperen. Geschrokken keek ik tussen de voorstag en het zeil door! Shit, leuk, 5,3 knopen stroming mee....toen klonk er een knal...shit,shit, het zeil stond over stuurboord, en aan die kant kon ik tussen stag en zeil doorkijken. Dat kan alleen maar als het flink gescheurd is. Ook is het val gebroken, maar dat is niet zo’n ramp. Om de boel op dat moment te klaren hebben we het gewoon om de stag gedraaid, en dan ben je blij met die hydrauliek. Even een stuk doordraaien maakte dat de schoot het gefrommelde zeil strak om het stag bond.

Eerst moesten we door die Raz, die wildwaterbaan in het kwadraat. Op grootzeil en kotterfok gaat dat ook prima, zei het wat langzamer. Daar waar de heftigste stromingenen dan stroomt het hier als een jacko voorbij waren, was het ook gedaan met die korte hoge golven, de rust en cadans keerde weer. Zaten we nog wel met een berg rommel om het voorstag. Nou die zat me daar voorlopig best. Het waaide 4Bft, en het schip bewoog zich niet meer zo heftig, maar behoefte om naar de klotsende boeg te lopen voelde ik ook niet. Niets aan te doen op dat moment, ik ging gewoon verder in mijn Detective.

Daar werd ik dan weer slaperig van, en aangezien er een lange doorwaakte nacht voor me lag ging ik maar eens even liggen. Met zijn tweeën doorvaren betekent eigenlijk dat decor voor piratenverhaalje zoveel mogelijk probeert te slapen, en dat het evengoed vaak te kort is. Maar uitgestrekt op de bank bedacht ik dat ik beter een poging kon wagen om het zeil te plakken. Op dat moment was de wind een stuk geluwd, en om gelijk al vanaf het begin de genua te moeten missen, zat me helemaal niet lekker. Eerst de actie voorbereid, en vervolgens Monique mee naar voren. Bij het voorstag trok ik de tophoek verder naar beneden, nadat we de boel er eerst terug afgedraaid hadden. Met de spinnakerval begon Monique het zeil middels de lier op de mast weer omhoog te hijsen, terwijl ik de pees het profiel in geleidde. Het plan was om eenmaal bij de scheur gekomen, die te plakken met reparatietape, en als het kon er weer mee te zeilen. Naarmate het zeil hoger en hoger kwam realiseerde ik me dat het niet gescheurd was, ik heb gewoon tussen het stag en het losse omlaag gekomen zeil doorgekeken! Pfoei, wat een mazzel zeg! Omdat het spinnakerval over een andere rol loopt bovenin wilde ik even onder deze gunstige omstandigheden kijken of het op- en afrollen van de genua allemaal soepel loopt, en dat lukte niet. Met een kleine handel kan ik het aan de basis van de stag, op de hydraulische roller, ook met de hand doen. Toen ik daar kwam, bleek dat de schakelaar voor de handmatige rolaktie al in die stand stond. En dan doet-ie hydraulisch natuurlijk niks meer! Weer mazzel, uiteindelijk komen we er vanaf met een gebroken val, en wat schrik.

Inmiddels begint het al weer te dagen in het oosten. Op 2 vissersboten na hebben we niemand gezien vannacht. We houden het in de gaten op ons radarscherm, op de 12 mijls-stand, en af en toe kijken we ook nog om ons heen. Van tien tot één heb ik in de kooi gelegen, en daarna is Monique buiten wat gaan dommelen. We zijn nu 19 uur onderweg, en hebben 100,4 Mijl afgelegd. Het is op dit moment bijna 4000 meter diep, de dieptemeter kan het niet behappen en geeft tussen de 0,8 en de 1,4m. aan . Nog 230 Nm te gaan. (geen Newtonmeter, maar Nautical Miles)

Tags: , ,

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.