1 juli ’09 Coruña, Spanje

We hebben de Golf van Biskaje geslecht. Klinkt goed, natuurlijk, maar we hadden gewoon uitstekende omstandigheden. En wat dan overblijft, is gewoon een grote zee, een hele grote, dat wel. Het venijn van de Golf van Biskaje zit ‘m in die grote diepte. Daar ola, Spanjewaar het weer van 4000 en meer, meters diepgang, overgaat naar 200, kunnen idioot grote en steile golven ontstaan. Maar goed, als je tijd hebt, kun je wachten op goede omstandigheden. Als dat nodig is dan!  De dag dat we weggingen uit L’aber-Wrac’h wisten we al dat we vanuit Camaret zo door zouden kunnen, qua weer. Kees van Anneke, die we daar troffen, had het goede weer helemaal aan zien komen in drie verschillende weer-sites. Zij hadden overwinterd in de monding van de Loire, bij Bordeaux, en wisten perfect de do’s en de dont’s van het gebied.

Die nacht na het breken van het genuaval, viel de wind weg, zodat we een paar uur de je moet er een stukkie voor varen, maar dan heb je ook watmotor hebben aangezet. Voor mij een goed moment om in mijn kooi te kruipen. Monique was eerst naar bed geweest, maar moest bij het opstaan gelijk afscheid nemen van haar maaginhoud. Ook zonde! Had ik het eten ‘ns een keer verzorgd, krijg je dat. Maar goed, we geven de zee de schuld. Om dat te voorkomen is ze gewoon in de kuip gebleven. Met wat extra kleding en kussens slaapt ze daar ook, en dan blijft ze zich beter voelen. En ik heb nog geslapen ook! Niet zo lang, anderhalf uur of zo, maar toch duidelijk meer dan andere keren. Wat ik wel prettig vond aan deze oversteek, is dat het op Biskaje lekker rustig is. De kant is prettig ver weg en je bent er ook ver van de grote scheepvaartroutes.

Voor de niet zeilers is dat misschien een vreemde gedachte, maar op zee ben ik het meest beducht voor de kant met zijn ondieptes en voor andere scheepvaart. Voor eenLa Coruna, leuk, leuk, leuk veilig gevoel heb ik dus het liefst heel veel rustige ruimte om me heen. Ook al zou je zeilend de ene fout op de andere stapelen, als je de boot goed dicht maakt, in beroerde omstandigheden, hoef je eigenlijk alleen maar bang te zijn voor die 2 genoemde zaken. Even simpel gesteld dan, ook ik zal heus wel zeven kleuren schijten, maar de boot kan meestal meer hebben dan de bemanning. En als je dat dan maar voor ogen houdt, is het logische gevolg dat ze dat in het ergste geval dan maar ‘ns moet waarmaken.

Blijft een feit dat we het grootste deel van de tijd met 4Bft op 90 graden inkomend, als wijzelf voeren 7kn zij deden met gemak het driedubbeleeen speer over de Golf zijn gevaren. Mooier kan haast niet, of misschien toch wel? Echt wel!!   Ik zat me er van tevoren op te verheugen, veel over gelezen, nooit eerder hebben wij het zo direct mogen meemaken, maar op deze oversteek wist ik: de kans is groot. Rond Denemarken zagen we er af en toe in het verleden wel langskomen, een kleiner en ander soort dan degenen die hier leven. Uren zat ik de zee af te zoeken naar een teken van.. Toen ik om een uur of negen weer aan dek kwam zei Monique al dat ze in de verte dolfijnen gezienzo snel had. Inmiddels zaten we echt op diep water, en ik had goede hoop. Opeens zie ik ze aan komen! 100 meter achter de boot, op een uur of acht. (recht achteruit is 6 uur) Met 2 en 3 tegelijk zie ik ze simultaan boven water uit de golven opduiken om te ademen. En ze komen snel ! Doelbewust speren ze op ons af. Op verschillende plekken in een vlak ter grootte van een half voetbalveld zien we ze naar ons toekomen, om de tien, twintig seconden opduikend. En dan gelijk met bijna het hele lichaam uit het water, en soms helemaal vrij springend door de lucht.

Midden op die fucking grote zee waar we helemaal alleen onze weg zoeken door de niet te filmen die beestengolven krijgen we bezoek. En zij hebben er plezier in. Aan alles zien we, dat ze plezier aan het maken zijn. Een stuk of tien Dolfijnen, meest volwassen, een stuk of twee, drie, wat kleiner, dartelen van links naar rechts om de boeg van de boot. Wij varen op dat moment  een knoop of zeven, en dat is ongeveer net zo snel als fietsen. (13 km per uur) Soms met zijn vijven voor- en onder de punt meezwemmend, en dan weer schieten ze naar links of rechts weg, en kruisen ze een andere of vliegen ze onder of bovenlangs een familielid, die daar dan weer van de 20 dolfijnenfoto's 5 over, oa deze ...op reageert, met een eigen actie. Al die tijd springen ze om de paar seconden even boven water om te ademen, en soms speren ze dwars uit, zich op hun zij wendend, waardoor het lijkt of ze je aankijken en tonen daarbij hun witte buik. De grotere zijn een meter of anderhalf, en dan heb je het denk ik over een kilo of 80 dolfijn. Het zijn mooie indrukwekkende dieren.

Al sinds mijn jeugd word ik blij van vissen, in al mijn aquariums, of als ik er weer één aan mijn hengel heb weten te krijgen (of op mijn bord!). Dit meemaken is weer van een andere orde, maar het maakt me heel gelukkig. Misschien ben ik zo geraakt door deze ontmoetingen, omdat de dolfijnen òns opzochten. Wij zijn gewend de dingen naar onze hand te zetten. Wil je bepaalde dieren zien, ga je naar een dierenwinkel, een dierentuin of  een dolfinarium. Hier zochten zij ons op omdat zij dat wilden. Dit was op hun voorwaarden, op hun terrein. Wij hebben de ontmoetingen ervaren als een cadeau dat we van de dolfijnen kregen.

Constant was ik me bewust van de interactie die er tussen de dolfijnen plaatsvond.
Ze speelden met de boot alsof het een schommel in hun speeltuin was, geweldig!
dit is de duidelijkste, volgende x maak ik een filmpjeNa een kwartier, gingen ze weer verder, er moest denk ik nog worden ontbeten.
Wel acht keer hebben we bezoek gehad van tussen de tien en twintig dolfijnen. Ook ’s nachts zochten ze ons op, en het leek wel of ze dan zich even kenbaar wilden maken door vlak naast de kuip uit het water te knallen. In het lichtende water (lichtgevend fenomeen door bepaalde zeeorganismen) zag ik ze als oplichtende tunnels door de zwarte zee schieten. Wat een geweldige ervaring…. Deze overtocht vieren we met champagne vanavond. Op zee drinken we niet, toch werd ik helemaal lyrisch van deze ontmoetingen. We liggen nu achter ons anker in één van de baaien bij La Coruña, een beregezellige stad, vertel ik morgen over.

Tags: , ,

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.