2 mei 2012 Toau, Frans Polynesië 15.48 S 146.09 W

Dit keer staat er wel een rimpel op het water als we opstaan. Liggende in bed hoorde ik helemaal geen geklots of zoiets op de romp, dus ik dacht dat het weer windstil zou zijn, maar dat valt dus enigszins mee.zeekomkommer Op de Superted zien we nog geen activiteiten, en terwijl we ons ontbijt gebruiken lijkt het met de wind bergafwaarts te gaan. Tegen acht uur zijn wij en de buren klaar om los te gaan, en dan is er weer wat wind ook. Onder een prachtige blauwe hemel zeilen we voor de wind naar de pas aan de westelijke kant van Apataki. Na verloop van tijd moeten we toch de motor bij zetten, omdat er gewoon weer te weinig wind is. Om half elf komen we aan bij de flink stromende doorgang in het atolrif. Het nauwste stuk heeft de snelste stroming en daar boksen we kortstondig tegen een kleine vier knopen stroming op. Het water is blauw, de lucht is ook blauw en de kleurige huizen op de motu vullen het plaatje schilderachtig in.

Dan varen we een deinende zee op. Er is weinig meer dan ribbeltjes op de deining te zien. De wind die er Bennets butterflyfishis staat tegen, dus varen we hoog aan de wind zo’n beetje naar het zuiden. Als er zo weinig wind is dan kun je nog het beste maar een koers aan de wind hebben, dan heb je het effect van de schijnbare wind, waardoor je sneller dan voor de wind kunt zeilen. Toch gaat het niet erg werken, met een knoop of drie de verkeerde kant op werkt niet erg bevorderlijk voor een aardige aankomst tijd. Na een uurtje moet de motor er bij aan en we zijn blij dat Anse Amyot, maar twintig mijl varen is. Zo blijft het, we proberen het nog wel, maar kunnen echt geen snelheid maken. Zeilend zou het donker zijn eer we er aan zouden komen en dat zien we niet zitten.

Ik hang verschillende lures aan mijn trollhengels, maar krijg geen beet. Matt wel, die haakt een groteorange spine unicornfish mahi mahi, die er ook weer afrolt helaas. Dat is hem nu twee keer overkomen, en mij ook. Die enkele haken zijn niet geweldig, ondanks dat ze erg scherp zijn, misschien moet ik toch standaard over op dubbelgebonden haken. Matt haakte de vis aan de lure die hij van mij had gekregen, ook met één haak. Wij maakten een beetje een in de windse manoeuvre, waardoor Matt al bij zichzelf dacht dat die ‘Bloody Bastard’ alweer een vis aan het landen was. Helaas, dit keer niet dus. Een flinke mahi mahi had ik graag willen hebben.

Netjes volgens de lichtlijn varen we deze opening in het rif binnen. Het water van het atol, komt hier steephead parrotfishover het rif heen uit het atol wegstromen, maar het is niet diep genoeg om door te varen, het atol in. Er liggen hier een aantal moorings en ons wordt verzocht een bepaalde te pakken, omdat er vanavond een groot bevoorradingsschip komt dat graag nogal wat ruimte om zich heen heeft. Dat doen we dus. Vrij snel lig ik in het water en kijk om de boot heen hoe het eruit ziet. Er is veel koraalrots en ook veel vis. Die zijn niet zo schuw als op de vorige plekken, dus ik kan hier waarschijnlijk de prachtige papegaaivissen met een paarse rand vastleggen, net zoals de unicornfish die ik alleen nog maar blauwig op de plaat heb, vanwege de te grote afstand.

Omdat die bevoorradingsboot komt, halen de plaatselijke vissers een vissenval leeg die vlakbij de boot op het rif staat. Ze hebben hem pas een paar dagen geleden gebouwd horen we en nu zit er al ongeveer een longnose butterflyfishton (!) papegaaivissen in. Die gaan mee naar Tahiti met die boot. De vissen die ze niet willen gooien ze meteen terug overboord en misschien dat daar de vele haaien op afkomen die ik zie. Een stuk of zes. Allemaal black tips. Ook zie ik net zoveel grote groupers en een stel van die lange grijsblauwe snappers, die we al hebben gegeten. In de diepte verdwijnt tot twee keer toe een massieve vis, van een kilo of twintig. Ik denk dat het zo’n grote soort unicornfish was, maar dat zoek ik nog wel op. Morgen gaan we ongetwijfeld langs het rif snorkelen hier, verheug ik me nu al op.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.