1 mei 2012 Apataki, Frans Polynesië 15.33 S 146.14 W

Ongeveer tien mijl moeten we westwaarts, door het atol naar de andere kant, waar de pass is. Dat zou ongeveer twee uur in beslag nemen, waarop we strak volgens ons ‘track’ terug zullen varen, omdat in de yellow boxfishvroege ochtend slecht te zien is waar eventuele parelboeien of koraalkoppen zitten. Natuurlijk is Monique al ruim voor de vroeg gezette wekker wakker, maar buiten heerst er windstilte. Het water om ons heen is als een spiegel, om de boot heen kijken we naar de koraalkoppen en de vissen op de bodem. Geen zuchtje wind beroert het oppervlak en we spreken met Matt en Jean af om het even aan te zien, geen zin om de hele dag te gaan motoren. Na het ontbijt ga ik snorkelend te water, omdat het allemaal wel perfect te zien is vanmorgen. Matt houdt me even later gezelschap en bij een rif waar we rond hebben gekeken beslissen we gewoon hier te blijven als er voor tien uur geen behoorlijke bries staat.

Die bries komt er vooralsnog niet, dus duiken we beiden in onze boeken en genieten van de stilte enchevroned butterflyfish het fraaie uitzicht. Op een gegeven moment komt er aan de horizon een mast aanzetten en dat is best apart. We zitten hier aan de stille kant van een behoorlijk groot atol en er is op de kleine jachtwerf na, helemaal niets te beleven. Toch weten mensen dit plekje te vinden en dat voelt haast aan als huisvredebreuk. Aan yellow angelfishde andere kant ben ik ook weer hartstikke nieuwsgierig wat er voor volk aan komt zetten maar het zijn natuurlijk Fransen. Beetje jammer eigenlijk. Meestal spreken ze niet veel anders en hebben we er niet de leukste contacten mee. Wel logisch verder, zoals er in Curaçao veel Hollanders terecht komen, heb je hier een grotere concentratie Fransen. Het wordt hier dan ook overal gesproken. Gelukkig. Polynesisch is absoluut niet te volgen en Spaans ook niet voor ons , dus zijn wij er wel tevreden over. Alleen beetje jammer dus, van al die Fransen.

Monique en Jean gaan een eind kanoën en dat wordt letterlijk een heel eind. Prima, komt zij ook eens Moorish idolergens anders en tegelijkertijd doet ze wat aan fysiek onderhoud. Dat schiet er wel behoorlijk bij in. Bovendien kan ik dan ongestoord nog een eind lezen. Na de lunch hebben de Superted’s en ik afgesproken om naar het buitenste rif te gaan om te snorkelen. Er is dan nog steeds nagenoeg geen wind, dus de beslissing om te blijven was een goede. Ik heb de dinghy weer laten zakken en samen met de buren varen we naar het rif, dat in de verte is te herkennen aan een enkele paal die erop staat. Overal is het een meter of dertig diep in dit atol, maar ongeveer een mijl westelijker komt de bodem in een bult omhoog en in het midden is een rif van een meter of dertig doorsnede.

We ankeren aan de rand en trekken onze spullen aan. Ik ben meteen geboeid door wat ik zie door de heerlijk, beetje rondhangencamera, Matt en Jean zwemmen door het ondiepe midden van het rif naar de andere kant. In het door koraal omgeven ondiepe midden, treft Jean een whitetip reef shark en daar is zij niet zo van gecharmeerd. Matt hangt dan al weer boven de blauwe diepte en voelt zich niet zo aangesproken als ze bij hem om steun komt. De silvertip is langs mij heen de diepte in gezonken. Aan de westkant van dit rif hangen duizenden bigeye’s, unicorn’s en surgeonfish. In een grote schoolbigeye zwermen ze om me heen als ik ertussen duik. Vier grey reef sharks patrouilleren om de enorme zwerm vissen en mij heen. Telkens als ik naar de diepte duik lijkt het wel of de bulk van de school om mij heen komt zwemmen. Alsof ze mij als ‘vriendelijk’ herkennen, en mogelijke buffer tegen de haaien. Ik vind het prachtig en haal verzonken in een soort trance, grote dieptes. Daar tref ik trouwens nog een stel grote jongens aan; een trevally jack van een hier zwommen er 4 van rondpond of twintig, een enorme grouper, een soort bluntnose unicorn fish en dergelijke. Alles is blauw daar beneden en tegen de tijd dat ik op grond niveau ben, zijn de zware jongens alweer ergens achter of tussen gezwommen. De haaien niet trouwens, die blijven onophoudelijk heen en weer zwemmen. Heel rustig, zonder enig spoortje van nervositeit. Ik wed dat dat heel anders wordt, zodra er een gewonde vis in het water terecht komt. Wij hebben er een prachtige middag aan, veel te zien en ook hier weer anders dan elders.

Op de terugweg vaar ik kalm, omdat we tegen een kleine golfslag ingaan. Gisteren waren we nat en zaten we te rillen van de kou, op de korte terugweg. Nu hebben we alle drie een shirt bij ons om warmte tebluefin travelly verschaffen, maar de zon is net doorgebroken en helpt mee. Ik sleep een kleine plug achter ons aan en krijg daar een harde beet op. Het knalt achter ons door de oppervlakte, maar we krijgen hem nog niet te zien, omdat hij loslaat. Weer hangt  er even later iets aan en weer gaat het los. Tien meter later hangt de vis er dan toch echt goed aan en we zien en grote geep door de oppervlakte razen. De sixbar wrassePacifische gepen zijn heel wat groter dan de Noordzee varianten die wij kennen. Ruim een meter lang en tien cm breed knalt hij, wild springend met mijn plug in de rondte, tot ik de lange puntige bek bij de boot heb. Een ander verschil met de Noordzee geep, zijn de vele idioot lange messcherpe tanden die in die bek staan. Matt wil helpen bij de landing, maar dat lijkt me niet zo’n goed idee. Ik ben namelijk beducht voor het rubber van de dinghy en liever doe ik dat zelf, mijn tijd er voor nemend. Het beest is echter zo wild, dat ik hem domweg aan de onderlijn optil en daarop valt hij door zijn eigeneven onze huisremora voeren gewicht van de lijn af. De benige bek is een ramp wat betreft het haken, maar mij past het best zo. Later haak ik er nog een, maar die snijdt mijn lijn door, vlak boven de onderlijn. Hij was nog een maatje groter, jammer, wat de foto betreft. We eten aan boord van de Superted, aangezien het vaarplan van vandaag is uitgesteld naar morgen, drinken we misschien iets teveel, maar dat merken we morgen dan wel weer. Jean heeft een visschotel gemaakt, van bekende vis, die uitstekend smaakt. Ook de ‘sweet potatoes’, die ze er bij heeft gebakken, gaan er als zoete broodjes in.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.