Muiderzand, week 14-2019

Zaterdag 30 maart. We hebben in de Appelhof nog gegeten gisteren en hoopten na het eten nog de laatste hand te kunnen leggen aan de tekst van de rouwkaart. Dat bleek echter teveel gevraagd voor onze vermoeide hoofden. Ik vind een goede tekst net zo belangrijk als Agnes maar ik heb maar één uur geslapen vroeg in de ochtend en Agnes niet veel meer. De boot is gelukkig niet koud als we in het donker aankomen. Alles zat dicht en de zon heeft zijn warmte achtergelaten. Met de benen op tafel werk ik een flinke borrel weg en val onderweg naar mijn bed al zowat in slaap. In de ochtend scharrel ik Ronald op die ons helpt om de boot tussen de palen door te krijgen. De plek vlak voor het makelaarskantoor was alleen voor de wintermaanden beschikbaar en net op tijd heb ik een nieuwe plek afgesproken in de haven. Het was de laatst beschikbare mogelijkheid voor onze brede en lange boot. Nu liggen we langs de strekdam en dat is een van de rustigste plekken in deze marina.

Zondag 31 maart. Er komen al condoleances binnen van mensen die deze site hebben gelezen. We hebben onze laptops en iPad in moeders kamer laten staan maar Monique heeft mijn stukje met behulp van Joris alsnog in de site gekregen. Dat er nog een iPad op de boot lag (met spin in het glas) maakte dat we er toch over konden beschikken. Na het beantwoorden ga ik even aan de gang met wat achterstallig werk voor de VVE van Oosterwold. Ook die antwoorden en gevraagde tekeningen komen vlot binnen. Gistermiddag heb ik met een hengeltje op het water gezeten om wat uit te waaien maar zonder dieptemeter (in de dinghy) is het moeilijk snoekbaarzen vangen. Op internet zoek ik een goede gebruikte maar uiteindelijk beslis ik om er niet een te kopen. Straks als ons huis klaar is wil ik een complete visboot kopen, met visvinders en al. Deze nieuwe plek is luw qua (lopende) passanten maar niet wat het weer betreft. Vooral vannacht was het weer even wennen aan het geklots.

Maandag 1 april. Met enige moeite krijgen Monique en ik de kaarten en plattegronden van ons en twee van onze toekomstige buren opgestuurd naar het bedrijf dat voor ons de sonderingen gaat doen. Dat was nog een ei wat gelegd moest worden. Ik krijg te horen dat het goed is aangeleverd en dat ze er mee verder kunnen. We rijden naar Appelscha om bij moeder te kijken en daarvandaan vast wat spulletjes mee te nemen naar haar huis in Oldeberkoop. Na de crematie zal er opnieuw moeten worden verhuisd. Moeder ligt er nog net zo bij als toen we er zaterdag wegreden. Ze hebben haar mooi afgelegd.

Dinsdag 2 april. De bloemen zijn geregeld, ik heb gevraagd om een voornamelijk wit en weelderig stuk. Vind ik mooi en passend bij moeder. We spreken af om met de kinderen (mijn zus en broers) al op donderdag naar het huis van moeder te gaan, om samen die avond door te brengen. In de middag ontvangen we Sander, dat is de werkgever van Joris en hij wordt de aannemer die het casco van ons huis straks gaat bouwen. Een prettig persoon en we verheugen ons al op het bouwproces.

Woensdag 3 april. Ik had een stukje geschreven om op de crematie voor te dragen maar alleen al van het lezen kneep mijn keel dicht en liepen de tranen me over de wangen. Hoe kun je zoiets doen voor een zaal vol gasten? Ik lees het een aantal keren hardop voor. Huilend, dat wel, maar het gaat steeds iets beter. Met hulp van Monique slijp ik de tekst bij tot het helemaal naar wens is en na een keer of tien kan ik het net, zonder erin te stikken, voordragen. We gaan het zien, ik zal het nog een paar keer oefenen en dan vrijdag op hoop van zege. Onderling hebben we een hoop contact en er zullen een heel stel sprekers zijn, ik ben niet de enige en ik zal ook niet de enige zijn die het spreken en het afscheid nemen moeilijk vind. Moeder was een lief en dankbaar mens en ze zal worden gemist. Voor de lol verdiep ik me in struiken en bomen, voor de tuin straks. Is misschien wel een heel mooie bestemming voor het stukje wat we krijgen van de erfenis. 

Donderdag 4 april. We maken ons op om na de lunch naar Oldeberkoop te rijden. Met Agnes, Dick en Jeroen zullen we vanavond herinneringen ophalen in ons ouderlijk huis en dat is een gezellig treffen. En passant moeten er ook nog dingen geregeld worden met de begrafenisondernemer en leggen we een ei over de volgorde van muziek, sprekers en een lied, op de afscheidsbijeenkomst van moeder. Als die zaken voor elkaar zijn lopen we naar Lunia om er samen te eten. Het statige dorpsrestaurant en hotel ligt op minder dan 100 meter van Moeders en speelde al vaak een rol in familie bijeenkomsten. Zo statig als het er van buiten misschien uitziet, zo aangenaam is de sfeer en zijn de prijzen. In het westen zul je zo’n fijne combinatie niet gauw vinden denk ik eigenlijk. Jeroen slaapt op Molenhoek 3, Agnes Dick en wij hebben een kamer in het hotel. Daar ervaren we een minpuntje, de temperatuur op de kamers is te hoog voor de nacht.

Vrijdag 5 april. Om half acht zitten met ons vijven aan het ontbijt. Er is geen buffet, we worden gewoon aan tafel bediend. Een klein uur later rijden we naar Appelscha waar we Gabriel en Gerlinde ook treffen. De bloemist heeft de bloemen daar gistermiddag al gebracht en we vinden het allemaal fraaie stukken. Moeder ligt niet in een kist maar in een mand. We zien hem voor het eerst, ze is er gisteren door de begrafenisondernemer ingelegd. Ook dat vinden we een goede keus en later blijkt dat de mand in de familie ook in goede aarde valt. Het past bij wie moeder was. Samen brengen we de mand naar beneden en op het stoepje voor de deur nemen medewerkers en andere bewoners afscheid van moeder. Nadat we moeder in de auto hebben gedragen, bedanken wij de medewerkers van de Appelhof. Vandaar rijden we achter de auto met moeder aan naar Meppel, naar het crematorium.

Het half uur daarna komen er vele vrienden en familieleden aan. We hebben de ontmoeting met iedereen vóór de afscheidsbijeenkomst gepland en het is druk en gezellig. Ik ben zenuwachtig over het daadwerkelijke afscheid. Ik schreef een gedichtje en een stukje om moeder te gedenken maar mijn emoties zitten flink in de weg. Oefenen zou moeten helpen maar ik heb het afgelopen dagen twee, drie of vier keer per dag hardop voorgelezen met Monique als publiek. Het lukte me niet één keer om het zonder te choken voor te dragen. Hoe moet dat dan als er mensen met tranen in hun ogen en met de emoties hoog in de keel omheen zitten? Gabriel bijt de kop af en die heeft een leuke voordracht, onder andere over moeder die een keer onze hondin een grote tas het ziekenhuis in had gesmokkeld toen ze hem bezocht na zijn motorongeluk. Zo heeft-ie verschillende grappige anekdotes en er wordt een hoop gelachen. Er worden mooie herinneringen opgehaald en tot bijna op het laatst denk ik dat Monique mijn voordracht over moet nemen. Ik zit sowieso met tranen in mijn ogen en ik verwacht niet uit mijn woorden te kunnen komen. Uiteindelijk stap ik toch naar de katheder. Met grote moeite en tranen heb ik alles voorgelezen. Ik kon de zaal niet inkijken maar later krijg ik toch een hoop complimenten.

Iedereen wordt uitgenodigd om het leven te vieren bij Lunia en heel veel mensen geven daar gehoor aan. Ik spreek daar praktisch iedereen; het was een mooie middag en dag. 

Moeder, moe, vader of va…

Zo noemden we jullie, maar moeder

werd steeds wat minder moeder 

en langzaamaan meer moe.

De rust is je van harte gegund moeder 

Je hebt je leven geleefd, en hoe !

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.