Muiderzand, week 13-2019

Zaterdag 23 maart. Monique heeft ons ingeschreven voor een demonstratie van de verschillende keukenapparatuur waar wij, voornamelijk zij, straks mee te maken krijgt. Om tien uur zijn we present in het ‘inspiratiegebouw’ van de drie grote merken waar we eerder waren, in Hoofddorp. Na een kopje koffie worden we naar een ruimte geleid met een soort podium voor een aanrecht, met daarachter een wand met apparatuur. Een chef met een stevig Brits accent vertelt van alles over de ovens, hun verschillen en hoe je er mee kun koken. Of stoven, of stomen. Van alles. Al doende maakt hij met behulp van twee jonge medewerkers heerlijke lunchgerechtjes voor ieder van de aanwezige gasten. Erg leerzaam en lekker. Op de terugweg rijden we eerst langs de kachelboer om nog wat reserve onderdelen aan te schaffen en daarna rijden we door naar Hilversum om de rommel uit het vooronder in de garage te leggen en de twee voorzeilen uit de garage op te halen. 

Zondag 24 maart. Het was gisteren ook al mooi weer en de bedrijvigheid op de haven zette mij aan om die voorzeilen weer te willen hijsen. Met de lier hijs ik de lichtwerper genua aan dek en al doende krijg ik het steeds warmer. Het wordt ook steeds zonniger en het is windstil. Toch is het nog best een klus om met name de genua weer goed gehesen te krijgen. Het val heeft namelijk net als altijd weer de neiging om te torderen waardoor het blok bovenin gedraaid blijkt te zitten op het moment dat het zeil bijna tot bovenin is gehesen. Door de draaiing in het val is er zoveel wrijving dat het ook niet meer naar beneden wil. Op de elektrische lier hijst Monique me naar boven om het te klaren. We doen rustig aan en later zitten beide voorzeilen weer keurig op hun plek en zijn de schoten ingeschoren. Het is half vijf of daaromtrent als de telefoon gaat en Agnes vertelt dat de conditie van moeder vanmiddag opeens een stuk slechter is geworden. We pakken wat spullen bij elkaar en eten gauw een grote kom soep met brood. Net na zeven uur zijn we in Appelscha. Het was juist beter gegaan met haar, de afgelopen twee weken, sinds ze in het thuishuis is komen te wonen. 

Maandag 25 maart. We hebben samen gewaakt de afgelopen nacht. Net alsof we een nachttocht maakten. Ik nam de eerste helft van de nacht voor mijn rekening, Monique de tweede. In plaats van zeilen, wind en koers in de gaten te houden hielden we nu moeder in de gaten. De koers is gelopen en haar energie is bijna op. Ze was erg onrustig en angstig gisternamiddag en de dokter had na overleg met het huis en Agnes besloten om haar morfine te geven. Daar heeft ze zonder bij te komen de nacht op doorgebracht, reutelend van het zich ophopende vocht. Met de morfine kwam de rust maar verdwijnt het slikreflex. Vanmorgen vroeg is ze heel kort wakker geweest en met wat hulp meer rechtop gekomen zodat ze het vocht weg kon slikken. Meteen daarna viel ze opnieuw in diepe slaap. Gabriel, Gerlinde en Jeroen kwamen ‘s ochtends al, Agnes en Dick middags. Er is overleg met de huisarts en met de mensen van het huis en met ons, we zijn het eens over de te volgen koers. Zoveel mogelijk comfort maar geen levensreddende of rekkende handelingen. 

Dinsdagnacht 26 maart. Mijn beurt weer om het begin van de nacht bij moeder te waken. Om een uur of elf lijkt ze even spontaan wakker te worden en als ik haar aanspreek doet ze de ogen open en kijkt me lachend aan. Ze kan enkele woorden uitbrengen, maar weinig coherent. Geen pijn of ongemak in het gezicht maar wel moe. Heel moe. Ze zakt snel weer weg. Morgen, of nee, later op de dag, komen neef Leo en nicht Nel voor een laatste groet. Het is toch wat.

Woensdag 27 maart. We verdelen de nachten ongeveer hetzelfde als op zee. Hier is het wel relaxter. Natuurlijk bemoeien we ons veel met moeder maar het is redelijk ontspannen allemaal. Monique gaat vroeg naar bed en tussen vier en vijf neemt ze het dan van mij over. Zo word ik in de ochtend wakker van Peter wiens stem ik op de gang hoor. Hij kwam met Anne Susanne en Moeder krijgt een grote glimlach als ze hem herkent. Anne Suzanne krijgt dezelfde glimlach en een kwartier later nogmaals. Dementie heeft ook zijn zachte kanten. Lieke komt met de trein aan en ik haal haar op van het Station in Assen. Kunnen we ook mooi onderweg even samen praten. Zo fijn dat iedereen nog een laatste maal langs kan komen.

Donderdag 28 maart. De mensen hier in huis zijn fantastisch, we worden aan alle kanten in de watten gelegd. Vanmorgen stapt Rosalie binnen, met haar oudste dochter Marieke. Moeder is steeds onrustiger geworden en het contact wordt moeilijker. Ze bevindt zich in een soort droomwereld, omgeven door broers en zusjes. Het is daar behoorlijk druk en het ziet er van mijn kant erg vermoeiend uit. Ze heeft het prima naar de zin en speelt en zingt liedjes. Niet hoorbaar maar fluisterend en met haar lippen. Haar handen gaan alle kanten op en we moeten ook opletten dat ze niet pardoes uit bed kukelt. Ademen wordt steeds meer werk en aan het eind van de middag krijgt ze een kleine hoeveelheid morfine met Dormital, een slaapmiddel. Agnes, Ik , Monique en Dick zijn erbij. Dit is voor ons eigenlijk het moment van afscheid want we zullen geen contact meer met haar kunnen hebben. 

Vrijdag 29 maart. En zo ging het ook. Na het spuitje viel ze gewoon in slaap en ontspande. Rust. Eindelijk ontspant alles aan haar. De drukke dromen zijn verdwenen. De uren tikken traag voorbij en haar ademhaling wordt alsmaar minder. Agnes en Dick hebben gisteren de moeder van Dick begraven, dus die zitten in een rollercoaster van jewelste deze dagen. Ze zijn naar huis gegaan om te slapen. Kort voor drie uur pak ik moeders hand en laat die niet meer los. Tijdens haar laatste minuten heb ik geen spiertje meer voelen aantrekken, ze zakt zo weg, volledig ontspannen. Beneden lepelen we een kop stevige gevulde soep weg die speciaal voor ons al uren eerder te trekken is gezet. Er wordt hier vaker met dit bijltje gehakt. We krijgen weinig slaap en een drukke dag. Samen met Agnes treffen we de nodige regelingen met het huis en de begrafenis ondernemer.


Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.