Luckett, week 8-2019

Zaterdag 16 februari. We zitten achter ons ontbijt met het verse nieuws op schoot als de telefoon gaat. Joris belt en ik schrik me een hoedje, ik zou hem gaan helpen met het vervangen van een oud Velux dakraam. Hij belt gelukkig niet omdat ik te laat ben, maar omdat hij eerst nog even naar zijn werk moet. Later als ik bij hem ben om dat raam te vervangen, blijkt dat hij de verkeerde maat heeft als vervanger. Er stond geen code (meer) in het dertig jaar oude raam. Uiteindelijk vindt hij de tegenwoordige code van wat hij wel moet hebben en zal dat maandag bestellen. We gebruiken de tijd die we nu allebei over hebben, om vast te werken aan de plattegrond die we moeten maken voor het aanvragen van een watervergunning. Het is bijna net zulk lekker weer geweest als gisteren en toen hadden we een record temperatuur. Voor het eerst zit het terras hier behoorlijk vol met mensen.

Zondag 17 februari. Weinig actie vandaag. Het is prima weer en naarmate de ochtend vordert zien we steeds meer mensen op de haven lopen. Iedereen die een kopje koffie of iets anders wil gaan drinken komt langs onze boot en aangezien Cocoon geen alledaagse verschijning is, hebben we vele tientallen nieuwsgierige blikken de boot in zien kijken. We kunnen nog tot eind maart op deze plek liggen, maar als het alle dagen zo druk is verkassen we misschien al eerder. Overigens is daar weinig kans op want het is nu toevallig wel weekend en uitzonderlijk warm. Ik denk dat ik wel eens heb geschaatst rond deze tijd een aantal jaren geleden.  We pakken onze spullen vast want we moeten morgen heel vroeg op, om op tijd de boot vanuit Calais te halen. 

Maandag 18 februari. Om half zeven zitten we in de auto en gaan we op weg naar Calais. We moeten de ferry van 11.30 uur halen en dat is makkelijk te doen. Ik ben alleen een beetje bezorgd over de situatie op de weg rond Antwerpen. Tot daar aan toe verloopt de reis voorspoedig. De auto geeft aan dat het raadzaam is een andere route te nemen tegen de tijd dat we in de buurt van de Belgische havenstad komen en ik volg braaf haar instructies op. Met een half uur vertraging rijden we het laatste stuk tot de P&O werf in Calais. We vonden het belachelijke dat we daar volgens de instructies 5 kwartier voor vertrektijd zouden moeten zijn maar ondanks de opgelopen vertraging is er nu niets aan de hand. Het is heel rustig op de boot en we sukkelen een beetje weg op een van de banken. Mooi zonnig weer de hele ochtend, tot aan de kust bij Dover. Daar rijden we opeens onder wolken en een uurtje later, ter hoogte van Londen begint het te regenen. Om in Cornwall bij onze vrienden te komen, moeten we ongeveer 575km rijden in het VK. Cornwall ligt in het zuiden van Engeland, nabij Plymouth. De laatste 150km wordt de lucht weer blauw en rijden we de ondergaande zon tegemoet. We halen het net niet met daglicht, het laatste half uur rijden we over weggetjes waar je elkaar niet of bijna niet kan passeren. Links en rechts hoge wall’s en hedges. Via whatsapp kan Jean onze route exact volgen, mile na mile en stuurt zelfs reacties op onze progressie. In de middle of nowhere worden we gevonden door Matt met zijn zaklantaarn. Hun postcode geldt voor vijf huizen en wij staan bij het verkeerde.

Dinsdag 19 februari. Na een relaxte avond waarin we bijna vijf jaar moeten bijpraten vielen we makkelijk in slaap op de logeerkamer in hun verbouwde ‘barnhouse’. Vanmorgen staan we rond acht uur op en gebruiken gezamenlijk het ontbijt. Er is een programma, maar als eerste agendapunt lopen we door de tuin om te zien wat er allemaal te zien is. Ze kochten het huis ongeveer twee jaar geleden en zijn sindsdien fulltime bezig geweest om huis en (grote) tuin naar hun zin te maken. Er zijn bergen werk verzet en de tuin is nu al vrolijk van de daffodils en bloeiende struiken. Vogels vliegen af en aan. Ik ben jaloers op de vele (verschillende) boompjes en struiken die er staan. Dat is iets wat bij ons nog jaren nodig zal hebben. De wat grotere struiken kosten al snel handenvol geld, dat herinner ik me nog goed van ons eerste huis in Westbroek destijds. We maken twee wandelingen in de omgeving.

prachtig uitzicht vanuit de slaapkamer

Woensdag 20 februari. Na de SSS (shit, shave and shower) hebben we ontbijt en vertrekken daarna voor een uitgebreide wandeling over de Moors. Matt en Jean hebben een betere conditie dan wij en we hebben een tamelijk hoog tempo, al pratende over van alles en nog wat. De klik die we tijdens onze zeiltochten hadden is er nog steeds. We bezoeken het enorme natuurgebied hier in de buurt en zover als het oog kan zien zijn er amper huizen, alleen maar rotsachtige heuvels met heide en stug gras, pony’s en schapen. Prachtig ruig gebied met fraaie vergezichten. Er werd veel tin uit de grond gehaald in deze omgeving en daar zijn de tekenen nog van te zien. Eeuwenoude walls: gestapelde stenen die muren vormen voor huisjes en bedrijfsactiviteiten. Nu is het vervallen en ruig.

stukje Dartmoor

Donderdag 21 februari. Onze laatste dag hier alweer. We maken ons klaar voor een wandeling langs de ‘coastall road’.  Met de Audi van Matt rijden we naar Boscastle en parkeren de auto daar. Langs een beekje lopen we richting zee. Tenminste, dat wordt ons verteld; we lopen in een dal en overal om ons heen zijn behoorlijk hoge heuvels. De zee is pas te zien als we een kilometer langs het beekje hebben gelopen. Het is laag water, anders hadden we het misschien wel eerder opgemerkt maar na een scherpe bocht zien we het heldere rivierwater in het groene zeewater stromen. De zee heeft een vertrouwd aanzicht en ik voel iets van weemoed. Het pad leidt ons meteen omhoog langs de klifrand. Dit pad, zo vertellen Matt en Jean, loopt in principe helemaal langs de zuidwest en noordwestkust van Devon, Cornwall, Summerset and Dorset. De totale lengte van dit pad is meer dan 1000km en het loopt helemaal langs de zuidwestkust. We doen ons best maar na ongeveer 8 kilometer zijn new alle vier blij dat we bij het volgende dorp zijn. Het pad gaat meer omhoog en naar beneden dan dat het rechtdoor gaat. Volgens de iPhone hebben we behalve de kilometers ook 97 floors ‘gedaan’. We eten fish en chips in Tintagel. Dat is waar King Arthur voor het eerst het licht zag. Met de bus rijden we daarna terug naar de auto.

De grillige kustlijn, bergje op, bergje af

Vrijdag 22 februari. De wekker staat om acht uur maar voor die tijd zijn we op om onze spullen alvast een beetje in te pakken en te scheren en zo. Toen ik onze retour met de boot boekte, bedacht ik dat ik een relaxt ontbijt wilde hebben voordat we weer van onze vrienden vandaan reden. En zo gaat het ook, we mijmeren na in de volle ochtendzon in hun ‘gardenroom’. Dan, om halftien, stappen we in onze auto en rijden de smalle weggetjes in met hun drie meter hoge haag en steenwallen aan weerszijden. Het wemelt van vele vogeltjes en dat snap ik goed; die heggen en wallen (en veel meer bomen dan bij ons) creëren een ideaal vogellandschap, alhoewel het hier volgens Matt ook minder wordt met de vogeltjes en de insecten. We rijden ongestoord richting Dover en alleen bij stonehenge is er een beetje oponthoud. Vanwege het historisch erfgoed wil men daar de weg niet aan de behoefte aanpassen. Al twintig jaar niet, volgens Matt. Aangezien we vroeg bij de ferry zijn, mogen we een vroegere boot pakken en dat doen we graag. Het vervolg op het continent gaat ook weer vlot en ruim voor de verwachtte aankomsttijd zitten we op onze bank naar Jinek te kijken.

Rocky Valley, de rest van de foto’s staan in het album van februari 2019

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.