29 september 2018 Enkhuizen

De mannen van de Groot zijn er al vroeg bij en ze lopen over onze slaapkant van de boot heen omdat er plastic is gespannen aan de andere kant. Daardoor kunnen ze niet goed door het gangpad aan stuurboord lopen. Gisteren vertelde Ruud dat ze steviger en zwaarder plastic over de zijkant zouden spannen om beter beschermd te zijn tegen de regen. De tent die ze tot nu toe hadden was niet goed genoeg bevonden. Het klapperde en bewoog teveel in de wind en Rian had de grootste moeite om zijn werk te zien. Zonder voldoende zicht kan hij niet werken en daarom is dit nieuwe gewapende zeil ook doorzichtig.

Ze zijn er afwisselend met twee of drie man ruim de halve dag mee bezig om het goed vastgebonden te krijgen. Morgen zou er waarschijnlijk wat regen vallen, maar maandag zeker. Volgens Rian is één lekspoortje voldoende om het hele resultaat te verpesten. Ik hoop dat ze het goed dicht krijgen. Met zandzakjes op het plastic houden ze het vast op het dek. Ik ben benieuwd maar het lijkt me niet eenvoudig om de regen van de buitenkant weg te houden als het behoorlijk gaat regenen. We houden de vingers gekruist.

Het is zonnig en droog weer en daarom haal ik de parasailor aan dek. Die wil ik weer in zijn eigen zak ritsen maar het lijkt me verstandig om te checken of hij wel helemaal goed droog is voordat ik dat doe. Er willen wel eens wat regendruppels langs dat luik de weg naar binnen vinden. Het is echter helemaal droog en na een uurtje in de zon, pak ik hem in zijn grote zeilzak. Dat is een nieuw soort en eerst maak ik de zes straps los langs de zijkanten waardoor het ding drie keer zoveel inhoud krijgt. Dan stop ik de 169m2 zeildoek erin en rits de zak dicht. In drie sessies trek ik alle straps steeds strakker aan, zodat de lucht tijd heeft om eruit te lopen. Aan het eind is de enorme baal gereduceerd tot één derde van wat het even daarvoor was. Evengoed is het nog te groot om fatsoenlijk door het luik te passen. Het moet kunnen, want het paste wel toen we hem net hadden opgehaald, vorig jaar.

Aan de onderkant van onze salontafel draai ik de achttien schroeven los waarmee de afdekplaat van de poot vastzit. Dan komt het blad los van de poot en kan ik het naar beneden dragen. Daar slijp ik, in het zonnetje, het midden van de zijkanten eruit. Dat is van schuimplaat en ik ga de buitenkanten opvullen met dikke epoxy, zodat ik de tafel netjes af kan schuren en schilderen. Het systeempje waardoor ik het blad kan verschuiven werkt helemaal naar behoren en het wordt tijd om het ding netjes af te werken.

Beneden zet ik het tafelblad op zijn kant en ga ik de uitgefreesde kanten opvullen. Het is al weer even geleden dat ik epoxy maakte en ik maak meer dan ik nodig heb. Per ongeluk want het is ruim teveel. Andere doelen om het in te smeren kan ik niet bedenken, dus smeer ik het overschot op een stukje rommelhout dat op de werf ligt. Later, na een paar uur, haal ik het tafelblad omhoog, naar binnen. Het is buiten niet warm genoeg om uit te harden. De rest van de middag maken we ons niet meer druk, het werk moet een beetje verdeeld worden vind ik.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.