28 september 2018 Enkhuizen

We zijn weer met z’n tweeën vanmorgen. Voorgaande dagen lieten we onze routine van het ontbijt een beetje varen, omdat onze tijden van opstaan verschilden met die van Derek. Hij vond yoghurt met cruesly ook wel prima (als hij een stuk later ook boven kwam) maar in de super kocht Derek spek om een continental breakfast voor ons te maken. Nu is het weer als vanouds en we lezen het nieuws erbij. Er zijn een aantal administratieve dingen te doen en daar zijn we tot aan de koffie mee bezig. Beneden is Dimitri samen met een collega al weer druk doende met schuren en het herstellen van de plastic tent. 

Gisteravond begon het opeens behoorlijk te waaien. De wind was helemaal doorgedraaid naar het noorden en precies tussen de grote schuren door kreeg de steiger met tent het flink te verduren. Ik zat nog te lezen in de nieuwe Zilt, toen ik een metalig geluid hoorde. Dat het plastic lawaai was gaan maken door de aanwakkerende wind was me niet ontgaan maar dat geluid deed me naar buiten gaan. Daar merkte ik dat de hele steiger met de wind mee bewoog, naar de boot toe. De weg loopt ernaast en de enige mogelijkheid om de steiger te schoren was de open putdeksel ernaast. Die bevindt zich voor het mooi te dichtbij en dat bleek ook wel, de putdeksel was er finaal uitgetild en lag met een slappe lijn tussen put en steiger op de grond. 

Gauw zorgde ik dat ik beneden kwam zodat ik de steiger terug in bedwang kon houden met die schoorlijn. Hij had de romp nog niet geraakt maar ik had een hoop kracht nodig in de vlagen om de steiger van de romp af te houden. Het terug leggen van de putdeksel hielp niet, de volgende vlaag lag het deksel er meteen weer naast. Sta ik daar in de nacht aan die lijn de steiger in bedwang te houden, wat nu? Na een paar minuten lijkt het even iets rustiger met de wind en snel vlieg ik de trap weer op naar boven om mijn autosleutels te pakken en een lange lijn. Ik wilde Monique niet wakker maken maar terwijl ik de auto start denk ik dat ze dat zo alsnog wel wordt. We parkeren namelijk pal onder de boot. 

Ik rijd de auto naast de steiger en bind de bovenkanten van twee staanders aan de trekhaak van de auto. Knappe vlaag die de auto optilt. Het wordt niks minder met de wind maar de steiger blijkt door de twee schoorlijnen goed op zijn plek te blijven staan, dus ik kan naar bed. Monique had helemaal niks gemerkt. Vanmorgenvroeg was de wind op zijn sterkst maar de boel is blijven staan, alleen moet Dimitri het plastic op een aantal plekken beter verstevigen met een hoop tape. Terwijl de wind afneemt ga ik buiten met de punt van een scherp mes restjes epoxy tussen de antislip van het dek weghalen. Daar zitten plekken met ingelopen epoxy en na een tijd vergeelt de epoxy waardoor het pas op gaat vallen dat het er zit. Nu niet meer dus. Morgen moet ik vragen aan één van de schilders of ze misschien een stukje schuurpapier met korrel 2000 voor me hebben. Kan ik wat oude druipers uit het lakwerk van de kuip wegschuren. Korrel 1000 heb ik zelf nog wel. 

Rian heeft met een heftruck verschillende zware dingen naast de boot gebracht, zoals een pallet met zware dikke stukken ijzer en een dikke stalen balk. Mijn auto kon weer onder de boot en de steiger is nu op meerdere plaatsen geschoord. Nooit gedacht dat een zware H-balk nog eens goed zou zijn voor mijn nachtrust. 

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.