22 september 2018 Enkhuizen

Vanmiddag gaan we Derek ophalen die afgelopen nacht in Nederland is aangekomen en toen in het Marriot op Schiphol is gedoken. Ter voorbereiding op het bezoek ruimen we de boot op en op een gegeven moment ontdekt Monique dat ze de koelbox al een hele tijd niet aan heeft horen gaan. We gaan hem juist vervangen omdat het ding niet goed is en eigenlijk constant aanstaat.  Met Jacques hebben we de nodige handelingen gedaan achter het schakelpaneel en waarschijnlijk is de draad van de koelkast losgegaan of verplaatst of zoiets. 

Een aantal van de draden hadden ook een verkeerde maat schuifstekkertjes en dat kan link zijn volgens Jacques, dus hebben we de verkeerde eraf gehaald en vervangen voor kleinere, goed passende schuifstekkertjes. Wellicht is de betreffende plusdraad op een andere plek teruggeschoven en dat lijkt me niet zo moeilijk om op te sporen. Dat is het echter wel. Ik zoek me suf en pas kort voor twee uur vind ik de boosdoener. Hij zit in een verkeerd gaatje op de aansluitrail met honderden mogelijkheden. Ik zet hem op de goede positie en meteen springt de koelbox weer aan, Monique blij want de inhoud van met name de vriezer is weer gered. 

Zoiets wil je niet hebben op de dag dat je een logé krijgt. We stappen in de auto om hem bij zijn hotel op te gaan halen. Twee minuten na de afgesproken tijd lopen we de lobby in waar Derek klaar zit. We hebben elkaar voor het laatst in de Filipijnen gezien. Gek genoeg voelt het helemaal niet zo. Net alsof we pas eergisteren een andere kant op voeren, het is meteen weer als vanouds. Uiteraard hebben wij een hoop te vertellen en voor Derek geldt hetzelfde. Ginette is trouwens op bezoek bij een goed vriendin in Canada die vijftig wordt. We zijn met hen een hele tijd samen opgetrokken door Azië, hun catamaran heet(te) Small Cat Fun. 

Die boot hebben zij al een hele tijd geleden verkocht en zijn toen neergestreken in Nieuw Zeeland, daar komt Dereks moeder vandaan en hij is behalve Canadees ook Nieuw Zeelander, met twee paspoorten. Na anderhalf jaar kon hij geen weerstand meer bieden aan zijn vrienden en ex collega’s uit de Canadese luchtmacht die hem graag als collega bij een private aircompany wilden hebben. Hij werkt nu dus voor één van de rijkste mensen op aarde die er meerdere Lears op na houdt. Drie weken op, zes weken af. Geen onaardig werkschema en zeker niet als je hoort wat-ie verdient. Al pratende wordt het ongemerkt laat en ik kak op een gegeven  behoorlijk in. Tijd om naar bed te gaan. 

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.