19 september 2018 Enkhuizen

De wekker van mijn iPad gaat al om zeven uur af en een half uur later stap ik in de auto om richting Hilversum te rijden. Ruim een uur later kom ik daar aan. De kozijn-opmeter is nog niet aangekomen dus maak ik mezelf een kop koffie in de wasserette van Arne. Ik praat een tijdje met Hester, de medewerkster van IZI en ga daarna op een plek zitten lezen waar ik de voordeur van het bovenhuis goed in de gaten kan houden. Twee uur na mijn aankomst komt de man eindelijk aanzetten. Niet fijn zo’n ruim begrip van een afspraak. Ook de beide bewoners van de twee appartementen waar ik moet zijn, hebben al die tijd zitten wachten.

Het meetwerk van de man neemt een klein half uur in beslag en dan is het gedaan. Het enige voordeel van het wachten was dat ik onze was heb kunnen wassen, drogen en vouwen in de wasserette. Ik toets een adres in Amstelveen in op mijn telefoon en  rijd Hilversum uit. Een half uur later parkeer ik onze oude BMW voor de voordeur van Superflex, het bedrijf van twee van mijn broers. Een paar jaar geleden hebben ze dat, toentertijd in zwaar weer verkerende, bedrijf overgenomen en door het te saneren en keihard te werken, weer gezond gemaakt. 

Ik vind mijn oudste broer telefonerend achter een paar computerschermen en we steken de hand op naar elkaar. Ik heb hem alweer een jaar of twee niet gezien maar het gaat ze goed. Terwijl Peter nog in zijn gesprek met een klant bezig is, kijk ik een beetje rond op de kantoorverdieping van het bedrijf. Er wordt flink gerenoveerd en het ziet er heel anders uit dan anderhalf jaar geleden. Wat later vertelt Peter dat het ze echt goed gaat en dat ze een goede deal hebben gemaakt met de verhuurder waarin is afgesproken dat zij het pand opknappen op voorwaarde dat de huur de komende acht jaar alleen met de normale index stijgt. 

Het bedrijf maakt allerlei slangen en leidingen voor hydraulische installaties, zoals je die bijvoorbeeld op vuilnisauto’s tegenkomt. De bedrijfshal zoals ik het me herinnerde, was een grauwe smoezelige bedoening, maar dat zou ik nou niet meer durven beweren. De vloeren zijn, of deels nog worden, voorzien van een vloeistofdichte toplaag, alle wanden zijn of worden gewit en er lopen een heel stel mensen die bezig zijn met het aanleggen van nieuwe elektra, persluchtleidingen, verlichting en andere infrastructuur. Omdat het allemaal tussen de normale bedrijfsvoering door gaat, is het verschil tussen oud en nieuw duidelijk te zien. Nog buiten de schilders, elektriciens en andere renovateurs om, lopen er ook twee keer zoveel medewerkers dan de vorige keer rond. Dit is de voorspoed waar Rutte & CO het dezer dagen (Prinsjesdag) steeds over hebben, in optima forma. 

Zij hebben ondanks alle hydraulische fittingen die ze in huis hebben, mijn kraantje niet, daarvoor rijd ik door naar Rotterdam. Mijn telefoon wijst me de weg maar hij loopt wel langzaam leeg, terwijl ik hem aan de stroom heb hangen. De batterij is niet meer wat hij was. Het kraantje, of eigenlijk een veel modernere uitvoering daarvan, ligt binnen een paar minuten voor me op de toonbank. De man zegt dat het wel een duur kraantje is, maar niet kunnen sturen op de boot is ook zo wat. Bovendien houden we er gelukkig een heel andere invulling op na. Ik vind het nog wel meevallen. Op internet vond ik er één die bijna vijf keer duurder was. 

Omdat ik bij dat bedrijf al aardig in de buurt van mijn zwager ben gekomen, ga ik bij hem langs voor een kop thee. Rob is al een tijdje met pensioen en thuis. Via ons blog is hij aardig op de hoogte van ons reilen en zeilen maar evengoed is er genoeg om over bij te praten. Ik hoor over mijn nicht die bezig is met het kopen van een huis en toevallig komt ze zelf even later ook nog langs. Leuk om Lesley ook te treffen. Aan het eind van de middag rijd ik terug naar Enkhuizen. Halverwege is de batterij van de telefoon echt leeg en moet ik zelf navigeren. Ik ben blij dat ik nét daarvoor voor het eerst Leeuwarden op de borden zag aangegeven. Dat helpt me door Amsterdam en automatisch volgt de afslag Enkhuizen een eind verder. Na al die jaren op zee, staat de wirwar van wegen in Holland me niet zo duidelijk meer op het netvlies, maar ik vind de boot precies daar waar ik hem vanmorgen achterliet. Er staat nog een warme maaltijd voor me klaar ook. 

One Response to “19 september 2018 Enkhuizen”

  1. Ria says:

    Half Nederland doorgekacheld! Had ik geweten dat je daar zat; waren we een bakkie bij je gaan drinken. Jan Joep was er gisteren ook 😉
    Komende dagen weer werken en nachtdienst. Nog een paar maandjes! Ik kan niet wachten….
    Tot snel! Knuffel, Jan Joep en Ria

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.