12 september 2018 Enkhuizen

Het is nog pikkedonker als ik een alarm af hoor gaan. Niet keihard maar alsof het van verder weg komt, of dat het een alarm is met weinig decibels. Zoals het bilgealarm in een andere boot. Er staan hier drie boten vlak voor Cocoon op de wal en het regent. Boten op de wal staan vaak onder een iets andere hoek dan wanneer ze in het water liggen en het kan makkelijk dat (regen)water wat normaliter netjes naar buiten loopt, in de bilge van zo’n schip terecht komt. Daar start dan het automatische pompje en dat laat dan tegelijk een bilge alarm afgaan. Ik denk weer verder te kunnen dromen als ik opeens geluiden van de werf hoor. Alsof er een stuk hout omvalt of zoiets.

Ik lig meteen met gespitste oren te luisteren. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat er vreemden op de werf bezig zijn maar het zal me ook niet gebeuren dat er diefstal of een inbraak plaatsvindt terwijl ik ernaast lig, bij wijze van spreken. Ik slip uit bed en trek gauw mijn kleren van gisteren weer aan. Het is bijna half zes zie ik als ik naar boven loop. Dat is geruststellend, ik ben jarenlang om die tijd aan het werk gegaan en dat doen ze hier misschien ook wel. Met een jack aan stap ik de motregen in. In mijn hand heb ik een sterke zaklamp, maar die laat ik vooralsnog uit. 

Eerst loop ik langs de zijkant van het terrein, zodat ik in het donker blijf voor diegene die vanuit het kantoor van De Gier naar buiten kijkt. Daarbinnen brandt wat nachtverlichting en ik sta stil om te kijken of ik er beweging zie. Geen beweging dus loop ik verder naar de weg toe. Henk (de Gier) heeft meerdere hallen aan deze straat op het industrie terrein en er brandt behoorlijk wat licht in de volgende hal. Misschien zijn ze daar al aan het werk. Een deur halverwege is niet helemaal dicht en er komt een hoop licht langs de kieren. Ik trek hem langzaam open en kijk om het hoekje de helverlichte hal in. Minstens twee mannen zitten aan het eind met een plastic bekertje in de hand met elkaar te praten. Ze hebben witte overalls aan en grote dingen in de hal zijn omhangen met dunne plastic folie. Vroege vogels, die schilders. 

Het is nog steeds half zes als ik terugkom en ik kruip weer terug onder ons warme dekbed. Mijn haren heb ik een beetje afgedroogd met de keuken handdoek. Om acht uur staan we weer op en begint onze dag echt. Door de geluiden die vanaf de werf kwamen, vlak voor onze boot is iemand aan het werk, werden we al een uur eerder wakker. De boot is in principe klaar om uit het water getakeld te worden dus kunnen we een paar andere dingen doen lijkt me. Voor de zekerheid loop ik even bij Henk langs, hij is zichtbaar aanwezig in zijn kantoor op de eerste verdieping, om dat te checken. 

Hij is het met me eens, tot donderdag hoeven we geen verder actie te ondernemen aan de boot. De kraan zal er om twaalf uur zijn, wij hoeven alleen naar honderd meter zuidelijker te verkassen. Morgen wordt het aangenamer weer dan dat het nu is, dus doen we dat op donderdagochtend wel. Eerst rijden we naar Andijk waar we, volgens de site van Primagaz, onze gasfles wél zouden kunnen omwisselen. Via verschillende binnendoor weggetjes leidt onze telefoon ons daar naartoe. Het omwisselen is zo gepiept en dan stappen we weer in de auto om naar Almere te rijden. Daar halen we bij onze schoondochter Elleke de sleutel op van de garage in Hilversum. Onze voorzeilen moeten erin en alle verf moet eruit en met ons mee, alsook de luchtontvochtiger. 

Die laatste kunnen we echter niet vinden in de garage. Monique belt Elleke en die bevestigt dat we dat apparaat bij hen op zolder hadden neergezet. Geen probleem, we hebben alle tijd en komen toch weer langs Almere. Het apparaat staat al snel in onze oude BMW en we drinken een (heel grote) kop thee tot slot. In Enkhuizen laten we de verf vooralsnog even in de auto staan, maar de luchtontvochtiger gaat mee naar binnen. De ramen beslaan steeds, met dit weer, dus lijkt het ons verstandig om het apparaat weer aan het werk te zetten, vóór we ergens de eerste tekenen van een teveel aan vocht gaan zien. Iets verderop ligt een enkel jachtje waar ook iemand op woont en die man zwemt hier ‘s middags wel een uur lang baantjes tussen zijn boot en de liftsteiger hier. Bewonderenswaardig maar het gaat ons een heel stuk te ver. 

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.