3 dec ’09 Mindelo

Om op tijd bij de ferry te zijn heb ik mijn wekker gezet. Alleen dat al is voldoende om me een onrustige nacht te bezorgen. Telkens word ik wakker in de veronderstelling dat ik ereven poseren hoog nodig uit moet. Tegen de tijd dat de wekker dan echt gaat, ben ik klaarwakker. In de kuip kijk ik om me heen en zie dat ook op de Mjölner leven is. Om halfacht varen we erlangs en pikken die bemanning op, om samen naar de wal te varen. Ook de Tangaroa’s en de Pjotters komen gelijk met ons aan bij de dinghydock. De Pjotters lopend, want die liggen al in de haven.

Met zijn allen lopen we naar de ferry en de tickets liggen inderdaad klaar. We schepen in in de wolkenen gaan met het hele stel in een grote kring op het bovendek zitten. Bijna gelijk gaan de landvasten los en varen we. Nice timing. Al gauw worden er kotszakjes rondgedeeld, maar die verwachtten we niet nodig te hebben. Om naar Santa Antao te komen varen we wel dwars op de golven en de ferry maakt forse rollen. De laatste drie dagen staat er windkracht vijf en zes, dusals het regent is er een prachtige waterval komen er behoorlijke golven tussen de eilanden door rollen. Dan blijkt de grote kring van tien volwassenen handig. De kleintje (2x 1jr, 2x 3jr. en één van 4) lopen in de kring en komen altijd uit bij iemand die ze opvangt, als ze met de helling mee vaart krijgen. Na ruim een half uur komen we aan op het tegenover liggende opwaartse windeneiland. Het zou het mooiste van de Cabo Verdes moeten zijn. In de haven staan allemaal busjes en Toyota Pickups. De bestuurders hiervan zijn gidsen die je meenemen en over het eiland rondrijden. Wij willen het avontuur wel aangaan en kiezen voor een knalrode Toyota Hilux pickup. Drie volwassenen met de twee kleinsten kunnen in de kabine. De zeven anderen gaan op de bankjes achterop. Zo rijdt het hele gezelschap in één keer overdit is dus een krater het eiland. En het eiland is de moeite waard. We worden over goede wegen van het ene prachtige uitkijkpunt naar het andere gereden. Aan de noordzijde van het eiland is het behoorlijk groen, ondanks de steile hellingen, afgronden en steile pieken. Vele terrassen doen denken aan Bali, maar de steilere uitzichten lijken op de Nieuw Zeelandse scenes van The Lord of the Rings.

Voor de lunch worden we bij een restaurantje afgezet wat wel in zee lijkt te staan. En het probeer de haven maar eens binnen te komenis aan de noordkant waar de hoge branding over de rotsen stuk slaat. De grote witte golfkammen waaien er stuivend af, waarna de brekers met grof geweld op de in één keer ondiepe rotsplaten slaan. Een bijzonder fraaie plek. Vissers brengen met kleine sloepen hun vangst aan wal, maar moeten dan met ware doodsverachting door die hoge branding het piepkleine haventje insturen. Het loont blijkbaar wel want we zien diverse mooie tuna’s uit de bootjes gegooid worden.

Daarna worden we naar een rumstokerij gereden. Via een achteraf poortje komen we rumstokerij in vol bedrijfdoor een gangetje en dan op een binnenplaats. Daar lopen twee ossen in een tredmolen. Ook dit is weer een onvergetelijk gezicht. In het midden van de binnenplaats, die een 15 mtr doosnede heeft, staat de suikerrietpers. Dit zijn drie vertikale massieve stalen rollen, die langzaam tegen elkaar ronddraaien, het opgevangen suikerrietsap wordt naar de stokerij gebrachtzodra de ossen rondlopen aan hun lange dissel. In het midden bij de rollen zit een man het suikerriet tussen de rollen te steken en eronder loopt het sap via een zeef in een grote opvangbak. De ronddraaiende disselboom is aan de bovenkant bevestigd, zodat de man eronder kan blijven zitten.alles mocht worden geproefd Het sap is zoet. We hebben op een stukje van het suikerriet gekauwd, en dat is best lekker. De rum die ze ervan maken is sterk, heel sterk. Ook hebben ze stroop. We proeven het en het is dezelfde als die wij op de pannenkoeken smeren. Het gaat alleen niet goed met mijn ingewanden. In het overal bloeiend suikerrietrestaurant was ik amper op tijd op het toilet, in de rumstokerij hetzelfde liedje. Ik voel me er redelijk ongelukkig bij en vind het best als de posse weer richting haven gaat. Vanaf een hoge weg zien we de boot aankomen en later stortten we ons in de fauteuils in de lounge. Wierd trakteert op een biertje. Ik ben niet de enige die moe is, we zitten allemaal tegelukkig lag iedereen er nog suffen. Met een laatste krachtsinspanning wordt er eerst door Jeroen en later door Wierd en Carolien wat voorgelezen aan de kleintjes, zodat die ook een beetje rustig blijven.  Zo komen we moe aan op Sao Vicente en even later op de boot. Na het toilet stort ik me op de bank met een boek.  Monique kleedt zich wat warmer en vaart naar de Mjölner en Tangaroa om de dames op te halen. Als ook Rhiannon erbij is gaan ze aan de wal eten en wat drinken. Lady’s night.

Tags: , , , , , ,

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.