1 november ’09 Atlantische Oceaan, ri Gambia

Er staat als we uit de buurt raken van Gomera en Tenerife, een flinke wind uit het NNE. Zo hebben we het graag, het vaart als de brandweer. Eigenlijk varen we de hele dag boven de 9 knopen, en dat wordt ongetwijfeld een dagrecord voor de Victory. Monique is door het rollen van de boot niet helemaal fris meer en gaat met het donker worden naar bed. Deze wind van rond de 5 Bft staat er al een paar dagen, en dat heeft gezorgd voor hoge golven. Ik vind het moeilijk om goed de hoogte te schatten, maar het lijkt me ergens tussen de 2 en drie meter. In de dalen die we schuin ‘afrijden’, is even een luwte, waardoor het zeil wat invalt en dan weer met een dreun op de volgende top vol slaat. Beetje wennen hoor, ook ik ben behoorlijk brak. Eten doen we nauwelijks, drinken doen we omdat dat moet. Niet van harte dus.

‘s Nachts begint opeens de apparatuur te piepen, en de boot maakt een rare slinger. Met de eierwekker lig ik op de bank te suffen, en vlieg naar de kuip. Aan de helling van het schip weet ik dan al dat de stuurautomaat uit zijn werk is gegaan. Gelukkig hangt het grootzeil in de bulletalie, bespaart ons het geweld van een gijp bij 6 Bft. Met moeite draait het schip weer de goede kant op, maar ik moet aan het stuur blijven. De plotter heeft geen GPS gegevens meer zeggen de schermen. “NO FIX”, staat er. Prettig dat er een volle maan staat. Alles is nat en ik zit in mijn zwembroek op de natte bank. Na korte tijd voelt het sturen weer vertrouwd. Door het op- en afrijden van de hoge golven moet ik eerst een beetje meesturen en dan weer tegen. Gaat prachtig. Met minimale stuuruitslagen doe ik het wat dat betreft beter dan de automaat, maar die vaart normaliter en mooier recht kielzog.

Dit is echter nauwelijks een optie voor het hele eind, we willen niet graag de hele week om de beurt hoeven te sturen. Monique zet alle apparatuur uit en weer aan en dan heeft de stuurautomaat weer zijn kompasgegevens en kan dus mijn werk overnemen. De plotter blijft aangeven dat de gps nog niet werkt. Jammer, nu kunnen we niet in een oogopslag zien waar we zijn en hoe snel het gaat. Op de laptop schakel ik het kaartprogramma in en ben blij met deze back-up.

Om negen uur hebben we zoals afgesproken contact met de anderen. Voor zover we ze kunnen ontvangen dan. Van de Atmosphère horen we Olous zeggen dat die nog niet veel wind heeft, ze zijn later vertrokken. De Mjölner zit daar weer achter, maar is nog niet online. Ik kan hem gerust stellen met onze wind en snelheidsgegevens. Daar gaan ze immers op korte termijn ook in verzeilen. Hij heeft trouwens wel contact met de Tangaroa die samen opvaart met de Pjotter. Alles gaat goed daar, ook zij hebben 6 en 7 Bft en meeste opvarenden slapen veel. Pjotter is niet via de ssb online, maar heeft met de vhf de updates van de Tangaroa gekregen.

Na de berichten varen we door als een trein, eigenlijk hebben we beetje teveel zeil omhoog. Met de wekker erbij zit ik beurtelings te suffen en te lezen. Ik heb geen honger achterlijkstrekker gebroken en gelijk de sb lazyjacken drink omdat ik denk dat dat nodig is, maar het voelt nog niet zo lekker. Dan is er een raar geluid tussen alle geluiden van door het water stampen en dreunen van de golven. De achterlijkstrekker die ik er vorige week opnieuw had ingesplitst is gebroken. Het grootzeil hangt achter aan de lijn van het eerste rif. Gelijk is de lijn van de Lazyjacks aan sb zijde gebroken. Het is een rommelig geheel van lijnen van de lazyjack en wapperend onderlijk.

Monique loeft de boot 30 graden op zodat ik de giek tot boven het gangboord kan trekken. We varen dan aan de wind, min of meer terug. Het heeft even tijd nodig, maar we zetten het eerste rif, en versterken die lijn met één, die door het reefoog en dan onder de giek doorgaat. Door de gaatjes in het zeil waar bij een andere reef konstruktie de reefknuttels in zitten, weet ik met veel moeite een lijn te rijgen waarmee ik het onderste stuk zeil samen met de losse lazyjack bijeen kan binden. Zo moet het dan maar tot we wat rustiger weer krijgen. Als ik beneden kom zie ik dat we 25 uur onderweg zijn. Het eerste etmaal zit erop.

Tags: ,

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.