30 november 2015 Utrecht

Voor het trappenhuis in ons pand in Hilversum heb ik Bob gecharterd. De verlichting in het trappenhuis wordt geregeld met portiekschakelaars en die zijn kapot. Dat is vervelend en Bob gaat het voor ons vernieuwen. Hij heeft daarvoor wel de sleutel nodig en Arne zou die in de winkel achterlaten voor hem. Nu blijkt vanmorgen dat er een medewerker ziek is en dat Arne niet op Hilversum rijdt. Na dat smsje ontbijten we sneller om bijtijds via Hilversum naar Hoevelaken te rijden. In plaats van dat Arne de sleutel voor ons meeneemt naar Hilversum, brengen wij nu pakketten schone was naar zijn zaak daar.

Gelukkig gaat het vlot op de weg en al snel maken we kennis met Michel, de nieuwe medewerker die in de IZI WASH IT aan het werk is. Wasjes en sleutel zijn zo afgeleverd en wij nemen wat te mangelen wasjes mee retour, voor we weer op weg gaan naar Hoevelaken. Daar willen we op bezoek bij Che Chow en Carla. Over de A1 rijdend verwacht ik dat we nagenoeg op de afgesproken tijd daar zullen zijn en nietsvermoedend nemen we de afslag naar Utrecht, waar die naar Hoevelaken ook aan zit. Langs de A1 rijdend gaan we voorbij afslag Utrecht en afslag Zwolle, waarna Hoevelaken zou moeten volgen. Niet dus. De hele afrit is verdwenen. Misschien had ik beter naar de borden moeten kijken maar ik maakte dit ritje tig keer in mijn vorig leven.

We rijden elf kilometer door naar afrit Barneveld en daarbij passeren we de omgeslagen vrachtwagen en file aan de andere kant van de weg. De radio meldde dat al en ik dacht toen nog dat we daar net niet mee te maken zouden krijgen. Zodra we de afrit naderen zoekt Monique middels de Tom Tom naar een andere route om in Hoevelaken te geraken. Tommie weet raad en stuurt ons door de polder bij Voorthuizen waardoor we alsnog redelijk op tijd bij onze vrienden aan kunnen bellen. Ik ken Che Chow al van voor mijn twintigste en door de jaren heen zijn we zakelijk én vriendschappelijk met elkaar verbonden gebleven. Onze afscheidsrecepties hebben we wederzijds bezocht en de vriendschap is gebleven nu we met pensioen zijn.

Er is koffie, thee, soesjes en er zijn verhalen te vertellen, we kletsen moeiteloos de ochtend door naar de lunch en de middag. Buiten is het druilerig en er staat een harde wind. Met moeite maken we ons los van de gezelligheid en is het tijd om afscheid te nemen voor weer een lange periode. Zo gaat dat nou eenmaal als we eens een keer in Nederland zijn. In de auto programmeren we de navigatie naar Barneveld, naar Rosaly. Een vorige keer dat we haar tussen de bedrijven door probeerden te bezoeken, lukte het niet. Dichterbij komen we niet, deze keer dat we in Nederland zijn, dus proberen we het gewoon. Een jaar of tien geleden wist ik hun huis te vinden en gokkend op mijn geheugenplaatje rijden we die kant op.

De A30 is makkelijk genoeg te vinden en ik ga er bij de juiste afslag af. Tot daar klopt het wel dacht ik, maar drie kilometer verder zit ik toch verkeerd. Via WhatsApp weet de snel te hulp ge-appte’ Agnes ons het adres door te geven. Blijkt dat we ongeveer anderhalve kilometer te ver zijn gereden, langs de goede weg. Een paar minuten later heet Dirk ons welkom, Rosaly komt wat later thuis. Die staat even vreemd te kijken. Ze weet niet beter dan dat wij ergens aan de andere kant van de wereld dobberen. Het is al een hele tijd donker als later Dirk terugkomt van de plaatselijke Chinees. Lang geleden dat ik Babi Pangang at. Heel lang geleden en ik betwijfel of het destijds wel zo lekker was, of dat we het in zulk goed gezelschap aten. Ook in Barneveld is het goed toeven.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.