1 november 2015 Samal Island, Filipijnen

Eigenlijk wilden we vandaag naar de stad maar er rijdt bijna geen vervoer. We kunnen wel een trike bestellen bij de bijna klaarguards, maar zo nodig hoeft het niet, gaan we morgen wel, of overmorgen. Ik zit wat dingen te bekijken op internet als Monique bedenkt dat we nog steeds nieuwe huiken wilden op de voorste en de achterste luiken. De voorste zijn allebei weggewaaid en op de achterste hebben we de huiken/ hoezen die eigenlijk op onze voorramen horen en niet goed passen op de luiken van de motorruimen. Daar waar we niet echt licht nodig hebben houden we zoveel mogelijk de huiken op de luiken om het verouderen tegen te gaan.

Dat plexiglas, lexaan of polycarbonaat, whatever, veroudert door het UV. Na verloop van jaren raakt het helemaal gecraqueleerd. Op EB hebben die huiken er meestal wel opgezeten en vandaar dat de luiken er nog uitstekend uitzien. Dat willen we graag nog een tijdje houden zo. Onze zeilen werden geleverd in heel grote zilvergrijze zakken van een mooie stof. Zeilzakken heb je jaren in je boot liggen en als je dan je zeil een keer naar de zeilmaker brengt, dan knoop je er een lijn omheen om goed houvast te hebben. Die zak is teveel moeite en de stof kunnen we mooi hiervoor gebruiken. We moeten er nog een hebben maar die kunnen we even niet vinden. Eén zak is al meer dan voldoende voor het maken van vier huiken, er kunnen er nog wel twee méér uit. De stof is waarschijnlijk polyester en ik snijd alles met mijn gassoldeerbout (als hotknife). Dan zijn de kanten gelijk dicht gesmolten.

Uiteraard probeer ik het beter te maken dan het was. Dat lijkt niet zo heel moeilijk, ze hebben bij de vorige huiken de hoeken van de luiken niet gevolgd. Die zijn helemaal afgerond en die van de huiken nauwelijks. Dat geeft speling op die plekken in de oude blauwe huiken. Ik maak een simpel patroontje voor één hoek en teken die vervolgens acht keer over op de twee rechthoeken die ik heb afgetekend. Nadat ik ook de stroken die eromheen komen heb gesneden, kan ik met de naaimachine aan het werk. De eerste is zo klaar maar hij bevalt me niet honderd procent. Ik laat hem voorlopig nog even zo en maak eerst de tweede. Die zit mooi strak en Monique biedt aan om de rand van de eerste los te tornen. Vind ik een goed idee, kan ik meteen door naar de volgende twee.

We vinden ze zoveel mooier dan de originele blauwe dat we zowel beide luiken van de motorruimtes, als de luiken van denieuwe huik op het luik voorste ruimen, van nieuwe willen voorzien. Die vier luiken worden veel minder geopend dan de andere tien (er zitten er ook nog tien in de zijkanten van de rompen maar die heb ik hier buiten beschouwing gelaten) en daarom laten we de covers er gewoonlijk op zitten. Wij praten overigens veel meer Engels dan dat ik hier schrijf, we noemen ze meestal de covers. Nu ik een keer of tig dat Nederlandse woord ervoor heb gebruik vind ik het eigenlijk ook wel meer dan genoeg. Huiken, ruimen, luiken; je blijft er haast in. Alle andere luiken zitten boven ons woongedeelte en daar zien we het licht (en de wind) graag doorheen komen.

We zijn zo het beste gedeelte van de dag zoet met die dingen en dan ruimen we de naaimachine en de andere spullen snel weg. Het begint namelijk knap donker te worden ten westen van ons en we willen nog graag even rustig een glaasje drinken voordat het eventueel losbarst. Met de donkere wolken komt ook de wind en zo kunnen we lekker afkoelen, ieder op zijn eigen romp om de wind maximaal om de oren te krijgen. Het is veel aangenamer om zoiets praktisch voor elkaar te krijgen dan om allerlei zaken over het internet te regelen. Het glas komt leeg voordat de bui losbarst. Het dondert en bliksemt hevig en we hebben alles dicht en droog. Zes weken geleden is de bliksem hier in de haven in een boot ingeslagen. Volgens mijn kansberekeningen liggen we wat dat betreft voorlopig dus ook veilig. Het gedonder maakt plaats voor neerslag. Laat maar vallen, frist lekker op.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.