6 september 2015 Pulau Gangga, Sulawesi, Indonesië

Om hier in Indonesië uit te klaren moeten onze inklaringspapieren opgestuurd worden naar de plek waar we dat willen doen. Er is hier een net zo unieke als vreemde situatie dat onze boot in het land is ingevoerd toen we hier kwamen en nu jeugd van Ganggamoet hij dus weer uitgevoerd worden. Tot nu toe is dat hier de regel en het is behoorlijk lastig. In theorie zouden we morgenochtend kunnen uitklaren en dan ‘s middags op weg gaan naar een ander land. In werkelijkheid moet er dus een hele papierwinkel van Tarakan in dit geval, opgestuurd worden naar Bitung. Dat kan even duren en zolang kunnen we niet verder want dit is de laatste haven waar we uit kunnen klaren als we die kant op willen. Raymond de agent maakte ook al half een voorbehoud dat het uitklaren naar de Phillipijnen wel een lastig zou kunnen zijn. Lees: politiek lastig en dus onwillige ambtenaren. Heb je het ooit zo zout gegeten?

Vannacht sliep ik niet zo rustig om dat gedoe en vanochtend stuur ik als eerste een mailtje naar Raymond met onze wens om hiervandaan (Bitung ligt min of meer om de hoek) onderweg te gaan naar de Filipijnen. Small Cat Fun, Vérité ennog een stonefish Zephyr zullen hetzelfde doen, met dien verstande dat Vérité en Zephyr het achter elkaar in ongeveer vijf dagtochten willen doen en SCF en wij er een paar weken over denken te doen. Op ons gemakkie dus. Met snorkelspullen in de dinghy vaar ik naar SCF om het antwoord van Raymond even te overleggen. Derek vraagt of hij niet even mee kan om een eindje te snorkelen. Met zijn tweeën varen we naar het rif wat om Gangga heen ligt en gaan te water. Derek maakt veel opnamen met zijn GoPro, ik zoek met de gewone camera naar de foto’s die ik het liefst maak.

Mijn zoektocht is voornamelijk naar nudibranch, aanverwante typetjes en garnaaltjes. Nudibranch is een ander woord voor zeeslak en die beestjes kunnen de meest fantastische kleuren en verschijningsvormen hebben. Ik vind er nu ook weer een en dat maakt de hele expeditie al weer meer dan geslaagd voor mij. Helemaal omdat de foto’s tot Carlsons halgerdade beste horen die ik tot nu toe gemaakt heb. Deze beestjes lopen meestal over oude koraalrots, bedekt met algen. Dat vind je bijna alleen maar aan de onderkant, de schaduwzijde van zulke rotsen en vandaar dat ik altijd op zoek ben naar holtes, grotten en ruimtes onder het koraal. Het is geweldig als ik een nudibranch vind die mooi contrasteert met de algen waar hij op loopt. Soms moet ik ze iets verplaatsen omdat het te donker is waar het beestje liep, maar vandaag was dat amper nodig, een hoop licht van de zon en helder, ondiep water maakte mijn opname zo geslaagd. Het is een soort postzegels verzamelen, maar dan anders.

Kort na twaalf uur pikken we de buren op en varen naar het strand. John heeft voor ons allemaal een lunch geboekt bij het resort en dat wordt min of meer de laatste gelegenheid waarbij de voltallige catpack aanwezig zal zijn. Samen metluxe lunch Footloose, Adagio en Allicat. Het is een vijf sterren resort en we verzamelen bij het zwembad, waar niet één gast te vinden is. Achteraf hebben we de indruk dat er in totaal maar twee gasten zijn in het hele resort. Alles is luxe en prachtig mooi en het wemelt van de medewerkers maar dus niet van de gasten. Zodra iedereen er is gaan we naar binnen en schuiven aan, in de comfortabele stoelen. De prijs van de lunch was bekend en niet erg Indonesisch, maar het zou dan ook een vijfsterren lunch zijn. Dat is het inderdaad geworden. Er zijn vier gangen en alle vier vinden we ze meer dan geslaagd.

Derek en Jef houden een korte speech na afloop, het is nogal wat om na een maand of vijf van intensief met elkaar all together nowoptrekken, hier nu dan uit elkaar te gaan. Het voelt best een beetje triest, en dat geldt voor iedereen. Morgen en de komende dagen zullen we beslist nog verschillende van ons groepje meemaken, maar dit is ontegenzeggelijk een keerpunt. Slik. Met Ginette en Derek lopen we naar en door het dorp iets noordelijker op het eiland. Achter ons is Amaryllis de eerste die ankerop gaat. Zij gaan naar het festival in Boalermo en zullen zich de komende 30 à 40 uur tegen de wind in naar het zuidwesten werken. Wie weet waar en óf we ze weer zullen ontmoeten. Vooralsnog voelt het als een verlies, maar wel inherent aan het cruisen. Klaverjassen zit er voorlopig ook niet meer in.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.