1 september 2015 Kwandang Bay, Sulawesi, Indonesië

Nadat we ons nog eens hebben omgedraaid, is het opeens al halfnegen. Het slaapt altijd lekker na een nachtelijke men komt varend naar het festival-eilandjezeiltocht. Drie boten zijn er al weer uit de baai gevaren en we zijn overgebleven met Amaryllis en Tropical Soul. Als we met ons ontbijt bezig zijn komt Jef langs en die vertelt ons hoe ze hier al drie dagen als royalty worden behandeld. Ze zijn meegenomen met de andere aanwezige bemanningen op een trip, onder andere naar een dorp waar nog nooit eerder een blanke was geweest. Moeilijk voor te stellen, maar het overkwam ze wel. Het hele dorp liep uit en met honderden mensen om zich heen hebben ze daar rondgewandeld. Ze brachten zo ook een bezoek aan een rots met magische krachten. Jef vertelt dat het eigenlijke Saronde festival vandaag is en dat wij zeilers daar de eregasten zullen zijn.

Met zo weinig jachten in deze baai vinden we dat we niet verstek kunnen laten gaan en na de enthousiaste verhalen van Jef al helemaal niet. Het feest wordt op het eilandje vlak naast het onze gehouden. Deze baai behelst 52 eilandjes is onspolitie, leger en gids, we worden goed ontvangen verteld en éénmaal per jaar komen de dorpelingen die er wonen, maar ook mensen van de wal naar dit anders onbewoonde eiland toe voor het festival. Per dinghy varen we de ene kilometer ernaartoe. Van alle kanten om ons heen komen er outriggers naar hetzelfde eiland gevaren en als we het strand op stappen zijn we weer meteen de bezienswaardigheid. Er komen politiemensen naar ons toe en mensen van het leger. Allemaal schudden ze onze handen en maken kennis. Zo beveiligd lopen we het eilandje op. Overal zien we families bij elkaar zitten die ons goed bekijken en vice versa. De eerste foto’s worden gemaakt. Niet door ons maar van ons.

Er is een podium waar we plaats kunnen nemen in de schaduw, op de klaarstaande stoelen. De officials zijn er echter nog niet, dus kiezen we ervoor om eerst over het eilandje rond te lopen. Vinden de uniformen wel zo leuk en ondertussen is de ballonnen oplatenman die ter plekke verantwoordelijk is voor de zeilers ook in ons midden. Jef en Marin hadden al eerder met hem kennis gemaakt. Hij heeft de hele boel aangezwengeld. Volgens ons rallyschema is er hier niets te doen, volgens de lokale agenda worden we verwacht en geacht het festival bij te wonen. We zijn blij dat we er zijn, ook al zijn er maar drie bemanningen overgebleven vandaag. Steeds vaker vragen de mensen of ze met ons op de foto mogen en het gaat op een dusdanig leuke manier dat we het niet moe worden. Het eiland wordt alsmaar drukker en we lopen er rond alsof we Maxima en Willem Alexander zijn. Iedereen wil ons aanraken en met ons op de foto, haast genant..

Wat ik ook niet zou verwachten, de talloze dames komen met hoofddoek en al dicht tegen me aanstaan als er foto’s wordenaan de VIP- tafel gemaakt. Na een rondje over het eiland gaan we in een open huis zitten wachten op het begin en daar zitten we aan tafel met de baas van de radio van Sulawesi, de Minister van Toerisme (van Sulawesi) de politiecommandant, de afgevaardigde van de gouverneur die er zelf vandaag niet bij kan zijn en zo nog een stelletje VIP’s. Na een tijdje krijgen we het sein dat het gaat beginnen en samen met alle VIP’s lopen we richting podium. Vier van de deftige mannen houden een toespraakje en daarna krijgen we een presentatie van de Mr. en Missen Beach. Die doen hun alle mr's en miss'senstoere- en bevallige best om goed over te komen op het podium. Kennelijk wordt hier elk jaar de Miss en Mr. Sulawesi gekozen. Voor het geval ons gevraagd wordt naar onze mening, let ik goed op en prent een paar nummers van de dames en één heer in mijn gedachten. Na die show is er een lunch verzorgd voor alle VIP’s en dat zijn wij ook. Het eten is bijna zonder uitzondering bloody hot. Niettemin hebben we een gezellige lunch en daarna maken Monique en ik nogmaals een wandelend rondje over het eiland. Inmiddels zijn erraggae Papoea dan al vele honderden mensen die verspreid onder de bomen de gebeurtenissen afwachten. Er is een strandvolleybal competitie gaande, op het podium is er een traditionele vechtsport/show te zien en er wordt een kanorace gehouden. Niet met peddelaars maar met de snelste motor aangedreven kano. Al wandelende gaan we een keer of vijftig met mensen op de foto en dan overdrijf ik niet. Het aantal foto’s moet in de duizenden lopen maar het wordt niet eens vervelend. De mensen zijn zo vriendelijk en goedlachs, het gebeurt allemaal spontaan en we moeten er gewoon van blijven lachen.

In een gebouw midden op het eiland zijn de missen en misters verzameld en krijgen er instructies over het programma gedurende de komende twee dagen en avonden. We vragen of wij foto’s van hen mogen maken en dat vinden ze een eer. het is top hierOpnieuw gaan we zelf op de foto maar dit keer maken wij er ook een stel, of anderen voor ons. Meteen worden we uitgenodigd om iets te vertellen van wat we doen en over onze manier van leven. De jongelui zijn geïnteresseerd en stellen goede vragen. Ze komen zo een heel stuk beter over dan wanneer ze zo vreemd over dat podium lopen te draaien. Mijn nr. één keuze vind ik van dichtbij nog veel mooier. Doe me die maar, met een strikje eromheen graag. Monique en ik hebben overigens voor dezelfde Mister (Soronda) gekozen. Toevallig de minst overdreven stoere, we zijn toch nuchtere Hollanders.

We blijven veel langer dan gedacht, zo een dagje voor filmster spelen met al die aandacht is een beetje verslavend. Ergensbijzondere lava-uitstroom in het programma is er plaats voor karaoke, al heb ik eerst niet door dat het dat is. Ik hoor een paar goede stemmen life zingen met een muziekband en dat vind ik moeilijk te weerstaan. Het blijken twee jongedames uit eenzelfde dorp te zijn en ik vind het geweldig. Het gebeurt gewoon vanonder een afdakje en daar ga ik bijzitten, met mijn duimen op naar de twee zangeressen. Meteen moet ik met de eerste de beste twintig mensen om me heen op de foto, en ook met de zingende dames. Geweldige sfeer, ik vermaak me wel. Ook de zanger en zangeres die erna aan de beurt komen vinden mijn aanwezigheid een extra stimulans en ik wil er wel een dansje bij maken. Zodra ik wat supersmalle outriggerssta te swingen, komt een legerman met me meedansen en hoewel dat wennen is houd ik vol. Dat is zo bezienswaardig dat er een half uur later honderd man omheen staan en een heel stel dames mij de lokale dans proberen aan te leren. Het is een linedance en het kost me een hoop moeite, maar uiteindelijk kan ik leuk meedoen. Monique is me te hulp gesprongen en Jef en Marin doen ook mee. We hebben de grootste lol en tegelijkertijd zetten we onszelf enorm te kijk. Heel bevrijdend eigenlijk en we hebben nooit zoveel vriendelijke, hartelijke en lachende mensen meegemaakt.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.