30 juni 2015 Kota Kinabalu, Maleisië

Gistermorgen ging ik er nog vanuit dat het mijn hooikoorts was, maar inmiddels weet ik beter. Ik ben snipverkouden.clown triggerfish Mijn sinussen zitten helemaal vol en dat maakt het duiken problematisch. Ik kan niet compenseren voor de druk van het water en dus krijg ik hoofdpijn van het duiken. Had ik al, maar zodra ik naar beneden ga wordt dat meer. Ik hoorde van Dean dat ik niet de enige ben in de rally die er mee te kampen heeft. Gistermiddag heb ik ondanks de fysieke ongemakken nog uren in het water gelegen. Duikend. Het is niet zo vaak dat er van alles te zien is, in het water om ons heen. Vaak is het troebel of is het gewoon helemaal niets.

Toen het vannacht keihard begon te waaien en regenen hebben we weer even zitten te kijken of alles wel goed ging. Drie van de geankerde boten werden zodanig naar het ondiepe geblazen dat ze overnieuw hebben geankerd. Kortstondig hadden we waarschijnlijk ruim 35 knopen wind, of nog iets meer. Dit keer waren we allebei nog op en nu regende het wel flink. Monique heeft er nog 25 liter van opgevangen. De hele verdere nacht bleef het behoorlijk hobbelig en zeker de mono’s lagen behoorlijk te stuiteren. Vanmorgen stond er nog steeds een aardige wind en was het bewolkt. Eigenlijk wilden we nog een dagje blijven liggen, het programma in KK begint pas de derde juli. Maar ja, het is bewolkt, ik kan toch niet duiken en met die wind zouden we prima kunnen zeilen. Wij zijn niet de enigen die ervoor kiezen om ankerop te gaan. Iedereen doet het. We lagen er inmiddels met veertien boten en in een lange rij gaan we richting KK.

We varen met een schijnbare windhoek van zo’n 60 graden. Het is nog steeds geen gesneden koek voor me hoe de beste zeilstand is voor een gegeven windhoek. In veel gevallen zit ik al snel in de goede richting maar zojuist kreeg ik weer nieuwe inzichten doordat Mike kwam vertellen wat Loupi hem adviseerde. Loupi is de gewezen wereldracer. Hij en Mike varen regelmatig samen op en al doende krijgt Mike tips over de radio voor de beste zeilstanden en zeilvoering. Mike geeft zijn nieuwe kennis graag door. Blijkt dat ik het misschien toch nog anders had moeten doen. Grootzeil helemaal naar het eind van de rail en dan de grootschoot zodanig vieren dat de wind bovenuit het zeil kan lozen. Dat regel je dan met de bulletalie. Ik zat heel aardig in die richting, maar niet helemaal zo ver. Onderweg hebben we twee boten ingehaald, maar Amaryllis kwam op in de achtergrond. Met een langer traject hadden ze ons misschien ingehaald. Vérité hebben we wel bijna helemaal opgelopen.

Halverwege kwam de wind meer van achteren en zwakte af. Daarop hebben we de lichtweergenua weggerold en de asymmetric gezet. Dat werkte uitstekend. Het bracht ons een extra knoop snelheid en vóór ons zette Greg toen ook maar zijn spinnaker. Hij wilde zich niet gewonnen geven en hoefde dat ook net niet. Rond de middag komen we bij een paar kleine eilandjes en daar hebben we het anker laten vallen, voor de lunch en wat rust. In de namiddag hebben we de laatste drie mijlen gevaren en liggen nu vlak naast de haven van Kota Kinabalu. We kunnen er niet meer in, maar zitten er niet mee. Met een stuk of acht boten liggen we op de rede en straks komen Jef en Marin een kaartje leggen.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.