30 april 2015 Pulau Aur, Maleisië

We hadden al tegen de anderen gezegd dat we vandaag geen wekker wilden zetten. We staan gewoon op als we wakker Pulau Aur, bijna onbewoondworden en gaan dan onderweg. Zo gezegd zo gedaan. Evengoed zijn we vroeg wakker, want dat is het ritme van de laatste dagen. Op tijd in ieder geval om een stuk of vijf boten voor ons de baai uit te zien varen en om het eiland heen te zien verdwijnen. Wij besluiten ook eerst maar onderweg te gaan en als de zeilen staan, pas te gaan ontbijten. Dat gaat ook best en het ontbijt veel relaxter. In de baai leek er een heel aardige wind te staan, maar dat is een acceleratiewind die alleen daar, langs dat eiland stond. Eenmaal om de noordkant van het eiland , blijft er maar weinig van over en we moeten het doen met vijf knopen wind over dek. Ongeveer evenveel als de snelheid die we overhouden.

Links, boven Pulau Tingi hangt een front en rechts van ons ook al. In plaats van de verwachtte windschaduw te krijgen van dat eiland, krijgen we juist een extra boost van de wind die door dat frontje gevoed, meedraait om de zuidkant en ons daar tot negen en een halve knoop snelheid oplevert. Dat gaat even lekker, op de windmeter zien we niet één keer meer dan tien knopen schijnbare wind. Er zijn sterntjes te zien, maar die schuiven zo snel over de zee dat het geen zin heeft om erop te sturen. De vis die eronder zit, verplaatst zich sneller dan wij. Ik heb het bij de Marquesas een keer geprobeerd, met de dinghy. Daarmee kan ik, met twee man erin, ongeveer 16 knopen varen en nog kon ik de school tuna’s simpelweg niet bijhouden. Een stukje voorbij Tingi blijkt dat we de beide regenfronten eruit hebben gevaren. Ik hoor Kularoo over de radio tegen Alan van Screensaver zeggen dat zij de bui over zich heen kregen, terwijl ze misschien een half uur achter ons zaten.

Maar tegelijkertijd is de wind ook genormaliseerd en moeten we het doen met een knoopje of vijf à zes. Dat is dan ook ongeveer onze snelheid en we vinden het wel best. De dertig mijl die we totaal te doen hebben, gaan we zonder problemenkom er maar eens op....One Tree Island volbrengen, dus maken we ons niet al te druk om de snelheid. De hele weg ben ik aan het knutselen met aasjes en onderlijnen. De lures die ik onlangs maakte van plastwood worden voorzien van een stalen as met ringetje en haak. Ik heb even getwijfeld of ik niet naar het gebruikelijke systeem over zou stappen, maar dat doe ik toch niet. Daarbij heeft elke lure zijn eigen onderlijn en dat maakt het opruimen ervan zo’n crime. Mijn onderlijn zit vast aan mijn hoofdlijn en aan het uiteinde heb ik een soort mini bevestigingsmogelijkheid bedacht en gemaakt. Daardoor is het mogelijk dat ik twintig of dertig lures in een paar plastic opbergdoosjes heb. Het wisselen van kunstaas gaat ook veel sneller op die manier.

Voor ons vaart Tropical Soul die over de radio laat weten dat hij voor het eerst sinds bijna een jaar weer eens een vis heeft gevangen, een kleine tuna. Nou maar hopen dat wij ook nog aan de beurt komen, Derek ligt enorm voor. Van hem zal ik deze maand beslist niet meer winnen, maar het wordt hoe dan ook tijd dat ik weer eens wat vang. Dat gebeurt dan toch nog. Op een half uur voor we bij onze bestemming aankomen, duikt er ook bij ons een kleine tuna op en ik ben er blij mee. Van Gary kregen we een recept om skipjacks lekker klaar te maken en dat gaan we proberen. We ankeren een stukje voor Dream Maker in de pass tussen het grote en het kleine eilandje. Deze plek is een beetje van het gebaande pad af en we zijn hier dan ook met maar vier boten. Kort na het ankeren liggen we bij de rest van de bemanningen in het water te snorkelen.

Het water is voor het eerst in misschien wel anderhalf jaar (laatste snorkel met zulk helder water was in Vanuatu denk ik), weer kristalhelder. Op 17 meter diepte zie ik mijn anker liggen en alles wat er omheen is. We snorkelen de paar uur en ik deze liet zich aanrakenkan er amper genoeg van krijgen. Gisteren zag ik al een schildpad, vandaag worden de anderen helemaal enthousiast van één en ik zwem een eindje met het beest mee en hij of zij laat me tot op een meter afstand komen. Zijn antifouling moet bijgewerkt worden want er groeien algen op zijn sb kant. Ik wordt helemaal gelukkig van het super heldere water en alles wat er te zien is. Van de anderen horen we dat ze het grootste gedeelte van de dag hebben gemotorzeild, net als gisteren en eergisteren. Vandaar dat we ze amper in kunnen halen. Bij ons is het andersom, wij zeilden het grootste gedeelte van die dagen. Het verschil zit nog in de tank.

Derek en Ginette hebben ons allemaal uitgenodigd voor sundowners (b.y.o.) en na een dag zeilen en snorkelen is dat eennaast de boot bij Pulau Aur topafsluiting. We hebben veel schik en wisselen vele verhalen uit. Vandaag is de eerste maand van de viswedstrijd afgelopen (met 1-7 maar liefst) en dat wil Derek, de winnaar, natuurlijk weten. Ginette helemaal, want zij verheugt zich op de wijn die daarbij hoort. We zijn niet helemaal standvastig meer als we terugvaren, maar de tonijn die op de bbq snel klaar is, smaakt mij beter dan ik verwachtte. Da’s maar goed ook want Monique heeft geen zin meer om nog iets anders te eten klaar te maken.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.