1 april 2015 Pulau Tepor, Maleisië

Vanmorgen blijkt de zee veranderd in een rustig, buitenmodel zwembad. Er is alleen een klein beetje slome deining en het kijk, die ogenstroomt behoorlijk zie ik, als ik naar de zwemplateaus kijk. De bui van gisteravond heeft een liter of vijfentwintig water in de dinghy achtergelaten en dat vang ik grotendeels op in twee emmers. De tank en alle cans zijn nog vol, waarop Monique meteen constateert dat ze wel even wat was weg kan werken nu we al dat water hebben. De zon schijnt dus drogen gaat snel. Als je de laatste stukken wasgoed ophangt zijn de eerste vaak al droog. Zo bijna zonder wind is het meteen peentjes zweten.

Met nog niks aan, vind ik dat ik perfect gekleed ben om een duik te nemen. Dan valt die hitte minder op. De rompen, schroeven en alles onder water is nog netjes schoon, dus ga ik lekker loom tegen de stroming in zwemmen. Goed voor mijn schouders en misschien ook goed voor mijn buik. Niet dat ik daar veel last van heb trouwens, maar wat gestroomlijnder zou beter zijn. Omdat we zo veel drinken ben ik tegen heug en meug overgestapt naar één schepje suiker in mijn thee, in plaats van twee. Er wordt al tig jaar tegen me geroepen dat thee zonder veel beter zou zijn, maar dat vind ik gewoon niet lekker. Nu, na een week of twee, vind ik het redelijk goed te drinken, met één schepje.

Na de plons, oppert Monique dat ik misschien wel de luiken na kan lopen met kit. Als het zo vreselijk regent als gistermiddag dan lekken enkele van de Lewmar dekluiken. Een probleem dat bijna elke cruiser wel bekend voor zal komen denk ik. Het is niet veel en we maken ons er ook niet druk over want het druppelt eigenlijk nergens op een echt vervelende plek, maar ik denk het dicht te kunnen krijgen. Sommige van de rubbers die het lexaan afdichten in het aluminium profiel, lijken iets gekrompen te zijn. Bij de meeste luiken zit er een opening tussen de twee uiteinden, die varieert van één tot vijftien mm. Toen we zo met de koelkast bezig waren kwam ik daar weer een oude, ongeopende kitpatroon tegen die een speciaal soort siliconenrubber bevat, juist voor dit soort toepassingen. De uiterste verkoopdatum zegt 2012, maar hij voelt nog steeds niet hard aan.

Stuk voor stuk ga ik de luiken langs en maak de te behandelen plekjes vetvrij met aceton. Dan tape ik het rondom diezelfde plekjes af, zodat de kit alleen daar komt waar ik hem wil hebben. Dit is hele zachte pikzwarte kit en net als met Sikaflex, heeft dat de neiging overal terecht te komen waar je het niet hebben wilt. Goed voorbereiden helpt. Ik zoek en vind een ouder plastic bakje waar ik aceton, keukenrol tissues, een mes, bluetape, een doek en het kitpistool bij elkaar en bij me kan houden. In de wind zou het tissue alle kanten op gaan en als ik dat eenmaal gebruikt heb om overtollig kit mee weg te werken, dan wil ik dat niet op het witte dek leggen. Dat gaat geheid mis. Stuk voor stuk kit ik de naden tussen begin en eind van de rubbers dicht, aan buiten en binnenkant, maar ook het naadje in het alu profiel. Dat is minder dan een halve mm wijd, maar als er kit tussen zit, kan er in ieder geval geen water meer doorkomen. Met een vinger die ik steeds weer natmaak in mijn mond wrijf ik de kit mooi glad. Ik proef er niets van trouwens, ook al is mijn vinger helemaal zwart, het blijft smakeloos.

In de namiddag laten we de dinghy te water en varen naar het strand. Dit is waarschijnlijk het drukste stukje Langkawi qua toeristen, en er is van alles te doen voor ze. Er varen constant een hele club jetski’s rond die tegenwoordig gelukkig minder herrie maken dan die eerste van een jaar of tien geleden. Ook zijn er vier boten die parachutes met mensen eraan ophijsen en rondvaren. Het is voor het eerst dat we ze van het strand af zien opstijgen en ze laten de klanten er weer op landen ook. Dat gaat af en aan, in een razend tempo. Regelmatig zie ik een boot iemand laten landen en binnen twee minuten alweer gas geven om de volgende de lucht in te hijsen.

Via het strand lopen we naar de plek waar we de Red Tomato verwachten en dat blijkt aardig te kloppen. Vijftig meter verder staat het uithangbord van het restaurant de weg te wijzen. Makkelijk hoor, Google maps. We zakken er neer eninternet etentje bestellen een (ik) koude cola en vragen de internet code. Vervolgens is vooral Monique de rest van de tijd die we daar doorbrengen bezig met het plaatsen van een paar stukjes en vooral de foto’s daarin. Pas als ik eten en koffie op heb en de rekening betaal met de voucher, klapt ze de laptop dicht. Niet geweldig zo, als je het mij vraagt, dat gaan we de volgende keer anders doen. De tamelijk hogere prijzen hier zijn niet omdat alles zo veel lekkerder, luxer of mooier is. Het komt omdat dit hét toeristen uitgaansgebied is. Het was prima eten en lekker ook, maar dat kunnen we overal elders voor een derde van deze uitgave. Des te beter dat we die voucher hadden. De ingevlogen badgast zal die drie tientjes vast wel goedkoop vinden.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.