31 maart 2015 Pulau Tupor, Maleisië

Er zal toch een andere Nederlandse boot meevaren met de East Malaysia Rally. Ze hebben zich wat laat ingeschreven en die laatste deelnemerslijst hebben wij nog niet gezien. Zij wel en via de organisatie kwamen Marin en Jef achter ons mailadres en stuurden alvast een mail ter kennismaking. Vinden we helemaal leuk. We hadden al een tijdje geleden gehoord van Phil en Sandy dat er hier ergens nog een Dutch koppel op een flinke cat rond zeilde en datzelfde hadden zij kennelijk ook gehoord (die van (Marin en) Jef is langer 🙂 btw), onder andere van Bruce en Alene. We blijken nog meer gezamenlijke vrienden en kennissen te hebben schrijft Marin in de mail. Ze wonen en zeilen op een Switch en dat is ook een catamaran die hoog op mijn wensenlijstje stond toen wij aan het rondkijken waren.

De enige Switch’ die ik destijds vond op internet waren te hoog gegrepen, want het zijn fantastische boten die helaas niet meer gemaakt worden. Ik ben heel benieuwd naar de Amaryllis 2 van het stel. Ik verheug me er ook enorm op om samen een beetje te sparren op de trajecten in de rally. De Switch’s zijn boten die een rondje om Catana’s kunnen varen. Dat zegt wel wat. Wij zouden het met EB ook moeten kunnen, maar ik weet niet of we die vaardigheid al wel genoeg in huis hebben. Samen opzeilend leer je in ieder geval sneller. Ze hebben hun boot nota bene een maand later bij dezelfde makelaar in Yacht Haven gekocht. Het zeilerswereldje is niet zo groot, schreef Marin al, ook al verspreiden we ons graag naar alle uithoeken van de bol.

In de middag ga ik naar de havenmeester om ons van Langkawi uit te checken. Dat pakte ik alleen niet zo handig aan. Ik vroeg de man namelijk of de rally organisatie ons wellicht gezamenlijk uitcheckt. Hij wist dat niet, maar toen kon ik moeilijk meer zeggen dat we eerder dan de rallystart weg zouden varen. Ze accepteren namelijk geen uitchecken als het niet binnen 48 uur daadwerkelijk gebeurt. Pech, dan zouden we terug moeten om het alsnog te doen, op de derde of vierde april. We vertrouwen er nu maar op dat de rally organisatie alle boten die vanaf Rebak zullen starten, uitchecken. Dat is een van de prettige kanten van een rally, ze nemen je veel van het papieren gedoe uit handen.

Zodra ik terugkom, hijsen we de dinghy omhoog en gaan ankerop. Buiten de baai zag ik een boot in de verte die flink heen eindelijk weer wat groen om ons heenen weer rolde op de golven, dus dacht ik alleen de fok maar uit te rollen, voor de zes mijl naar dit plekje. Er is kennelijk wind genoeg. Met de screecher zou het waarschijnlijk ook nog wel kunnen qua windkracht, maar de fok moet voldoende zijn en die gebruiken we toch al weinig in deze contreien met overwegend lichte winden. De golven komen dwars in en er blijkt ongeveer twaalf knopen wind te staan. We schommelen nog aardig omdat het een tamelijk korte golfslag is, maar binnen blijft alles netjes overeind staan. De halve fles wijn die over was van gisteren heb ik op aanraden van Monique nog maar wel even op zijn kant weggelegd. Voor wijn hebben we echt geen ideale condities aan boord, dus wat doe je dan…

Ook Cliff was gisteren, net als verschillende anderen die we dit vertelden, niet zo gecharmeerd van de zeilen van Rolly Tasker. Wij wisten van tevoren dat ze geen geweldige reputatie hebben, vooral omdat ze niet op de boot komen meten. Ze maken de zeilen vooral na van de oude of van de maten van de tuigage van een boot. Dat pakt volgens Cliff vaak slecht uit en dan moet je aanpassingen bijbetalen. Tot nu toe hebben wij echter nog helemaal niets ten nadele van onze witte lappen kunnen vinden en van de prijs werden we ook happy. Ze staan er keurig op en ook nu weer genieten we van de perfect gesneden fok. Er is geen tell tale die niet de goede kant uit wijst en dik tevreden kachelen we met vijf à zes knopen door de groenige arena. Een Koreaan op een jetski komt langs en meldt even dat het zo’n prachtig gezicht is. Vinden we leuk en we bedenken dat we tijdens de rally nu ook wel zeilende foto’s zullen kunnen regelen.

We laten het anker vallen op twee mijl van Pulau Rebak, voor een strand, achter Pulau Tepor. Dat is ook een klein eilandjeen een nieuwe baai en we liggen redelijk in de luwte, ook al hebben we een wijds uitzicht over de open zee, met op dit moment de tientallen groene lichten van de squidvissers. De calamaris in NL komt misschien wel hier vandaan want er wordt hier zes nachten per week op gevist, door onnoemelijk veel boten. De reden dat we juist hiernaartoe wilden is dat we een voucher hebben voor de Red Tomato. Er werden onder de vrijwilligers van de Regatta prijzen verloot en bij dat soort gelegenheden win ik meestal ook wel wat. Ieder krijgt wat ‘m toekomt, zeg ik altijd maar, je kunt het ook karma noemen.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.