1 oktober ’09 Isla de Lobos

Nog voor het ontbijt gaan we eerst zwemmen. Er staat geen wind, het water is zo helder als glas. Vijf meter onder de boot zie ik een platvis en diverse andere rondscharrelen. zo helder vanmorgen, 5m diepDan spurt ik met de bijboot naar de kant (roeiend hoor). Gabi dacht dat ze dat boekje bij de Copyshop had gezien, dus dat wil ik graag nog ff checken. Inderdaad staat hetzelfde boekje daar in de toonbank. De man die me helpt zegt dat het een oude uitgave is, en dat klopt wel, het is van 1998.  Dat is voor een pilot met haven informatie wel behoorlijk gedateerd. Volgens hem kan ik beter gaan voor de Imray-gids van de Atlantic Islands, 2009.  Nou dat lijkt me ook niet verkeerd, de Kaap Verden staan daar ook in. Ik vraag of ik het in kan zien en hij zegt dat hij het even moet kopiëren, dan kan ik het zien en het desgewenst kopen.

Maar het hoefde niet.  Ik stem toe en begrijp dat ze het origineel gewoon kopiëren in zwart/wit. In luttele minuten is de hele uitgave van 280 pagina’s klaar en voorzien van een ringband. Voor 21 euro ben ik de man, copyright verstaan ze hier denk ik niet. Nog ietwat verwonderd over deze onverwachte oplossing sta ik met de Imray weer binnen tien minuten op straat. Later bedenken we dat ze eigenlijk elke uitgave wel kunnen dupliceren als je er een exemplaar van kunt meebrengen.

Terug met de roeiboot vaar ik even langs Hans om hem gedag te zeggen. Best raar, in heel korte tijd krijg je een goede band met iemand, om vervolgens weer ergens anders naartoe te varen. Aan zijn stem merk ik dat het hem ook wat doet. Hij vaart in decembernet een lachspiegel over, zijn Marianne komt dan daar naar Barbados toe vliegen. Tot dat moment is ze nog in Holland. De Mon Amour is met Gabi en Wolfgang zojuist al vertrokken, net als Horst. Vooralsnog is Hans zijn maatjes, in ieder geval tijdelijk, weer kwijt. Even later komt hij ons helpen met het losmaken van onze lijnen van de moorings. Meervoud, want we lagen vast aan twee bij elkaar liggende betonblokken. Goeie vent, we hopen dat we hem ergens in de Carieb weer zullen treffen.

Met amper windkracht 2 helpt de gennaker ons naar Isla de Lobos. Lobos staat voor de zeehonden die hier vroeger hebben gezeten. De stuurautomaat wil het niet doen. Hadden we al wel eens vaker gehad en na de lunch bedenk ik dat ik de spanning van de 12V accuset maar eens moet nameten.  Daar zit ‘m inderdaad de pijn.  De voltmeter geeft 11,7V aan en dat is te weinig voor de stuurautomaat. Nou heb ik die accuset los gehad tijdens het installatiewerk voor de dagtank, dus daar moet iets fout zitten. Voor nu sluit ik mijn startkabels aan tussen startaccu en 12V set. Dat helpt gelijk, de automaat pakt zijn werk weer op. Op dit moment heb ik nog niet bedacht waar precies de fout nou zit. Komt nog wel.

Bij Isla de Lobos ankeren we op een meter of 6 water. Er is een baai, maar daar kunnen we door een ondiepte echt niet in. Ook niet met hoog water. We lazen het al in de Imray, we kunnen hier alleen met kalm weer liggen. De Oceaan-swell komt hier tussen Isla de Lobos en Fuerteventura met bulderend geweld over de riffen heen. Nu, naarmate het hoger water wordt, komen de golven van de swell over de riffen heen en doen zich voelen. Het over de rotsen heen donderen van die golven is behoorlijk angstaanjagend, zo dichtbij. Toch is er amper wind en de boot trekt helemaal niet aan de ankerketting. Het is gewoon het geluid van die branding gepaard met het wiegen van de boot wat nogal “unheimisch” voelt.

Overigens ben ik gelijk naar de rotsen gesnorkeld en zag daar de grootste goudgestreepte zeebrasems tot nu toe. Misschien wel 45 cm gemiddeld. Een grote school van wel 200 vissen hingen er voor de betonnen pier. Daaronder hing een school gewone zeebrasems van ook al zo’n groot formaat. Toen ik het koud kreeg ben ik naar de boot gezwommen. Met mijn neopreen pak aan ben ik na het eten terug gezwommen, om een maaltje voor morgen te bemachtigen. Alleen moet ik met het duikpak ook mijn loodgordel gebruiken. Was ik even  vergeten. Mijn pak helpt me als een kurk weer naar boven als ik eindelijk met moeite naar beneden gekomen ben. Dat schiet niet op. In het donker kom ik terug aan boord. De stenen die ik van de bodem probeerde te pakken om als ballast ergens in mijn pak te stoppen, zitten allemaal vast. Als een jojo schiet ik heen en weer in de brandinggolven en dat is zo vlak boven de rotsen linke soep.  Als ik mezelf ergens langs openhaal, geeft dat slecht helende,  pijnlijke wonden. Het wordt bovendien gewoon te donker, tijd om een stukje te schrijven.

Tags: , , , ,

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.