2 september 2014 Telaga Harbour, Maleisië

Zo stil dobberend in deze baai zouden we zo door kunnen slapen tot er een boot dichtbij langs komt of zo, de 2 eilandjes geven een mooie beschuttingmaar we hebben afgesproken samen met Yvonne en Roderick naar Kuah te rijden en zodoende de kosten voor een huurauto te delen. Uiteraard ook voor de gezelligheid, want samen heb je meer lol dan met zijn tweeën. We laden meteen cans en vuilniszakjes in de dinghy, zodat we het één gelijk kunnen dumpen en de cans meteen vol kunnen tappen, op de steiger bij Happy Bird. Zo gezegd zo gedaan en er is nog tijd over voor een kopje koffie bij Yvonne en Roderick.

De huurauto zou om negen uur gebracht worden, maar we zien alleen een geparkeerde auto vóór bij de marina staan. Het is wel hetzelfde model en Roderick vertelt dat hij vorige keren, zijn gehuurde auto ook op die plek neer diende te zetten. We kijken in de auto die open is en treffen de sleutels in het contact aan. Daaruit concluderen wij dat dat de voor ons bedoelde auto is. We hebben geen bereik met de telefoon daar, maar de naam op het sleutellabel is hetzelfde als de man die hij gebeld heeft, dus zal het wel goed zijn. Bovendien zien we aan de dauw op de auto dat die daar al uren staat te wachten. We zijn in business.

Met zijn vieren rijden we naar Kuah en wij laten ons eerst afzetten bij de Starbucks, waar ze goed internet hebben. Eindelijk kunnen we de site bijwerken. Het is een eeuwigheid geleden dat we zo achterliepen. Ik upload de stukjes via de iPad en Monique plaatst de foto’s erin met de grote laptop. Dat gaat behoorlijk goed en vervolgens kan ik wat mails nalezen en beantwoorden. The Birds zijn ondertussen hun buitenboord motor aan het ophalen en thuisbrengen en ook alle producten die we bij de versmarkt van onderweg aanschaften.

Dat is natuurlijk ook een aparte belevenis en zo zul je ze niet in West Europa aantreffen. Het eerste gedeelte dat we inlopen is de visafdeling en daar kun je zien wat er zoal gevangen wordt en wat het kost natuurlijk. De meeste vis is klein. Ook visjes van tien centimeter worden in grote getale aangeboden en verhandeld. Het is er vergeven van de vliegen. Meteen na de vis, heb je de rundvleesafdeling en ernaast de kippenleveranciers. Zowel links als rechts worden er meerdere hakmessen rondgezwaaid om kippen en koeiengedeeltes kort en klein te maken. Bijna alles van die dieren kun je er aantreffen en de geur is zwaar.

Voorbij het vlees is de groente en fruitafdeling en ook daar hangt een zware penetrante geur. Niet zo geweldig en dat komt van een bepaald soort fruit, stekelig en groot. We kochten en aten het in Phuket.vanaf hier zag het er mooi en fris uit Lekker, maar je wilt er niet al te veel tegelijk van. Nadat Yvonne en Monique allerlei tasjes vol hebben gekocht met verse groenten en fruit, vluchten Roderick en ik weer de grote hal uit. De verschillende rijke geuren worden ons na een tijdje ietwat te machtig. De dames volgen al snel, want ze waren eigenlijk al klaar daar. We lunchen bij een lokaal tentje waar ze foto’s van de keuzemogelijkheden langs de wand hebben hangen. Handig en het blijkt lekker. De uitbater is vriendelijk en er wordt hier ook meer en beter Engels gesproken dan in Thailand. Het zal ook te maken hebben met het gebruiken van hetzelfde schrift als dat wij gebruiken. Hiernaast (in Thailand) moeten de jongelui eerst een tweede schrift onder de knie krijgen om Engels te kunnen lezen en schrijven. Andersom zou ik er niet aan moeten denken om het Thais te moeten leren, ook al schijnt het een heel simpele taal te zijn. Veel dingen die wij zeggen kun je gewoon niet met de Thaise taal uitdrukken. We hadden het er uitgebreid over met Alene en Bruce, die al een aardig mondje Thais spreken en we stonden versteld van de uitgelegdeverschillen.

In het winkelcentrum bij de Starbucks informeer ik naar welke provider de beste dekking geeft in Maleisië. Dat is nog een lastige vraag voor de medewerkers en ik krijg verschillende antwoorden. Uiteindelijk koop ik een databundel voor internet via de iPhone en beltegoed op de gewone ‘dumb’ phone. Roderick vertelt dat hij na twee weken inmiddels twee ringit heeft ‘verbeld’. Da’s nog geen twee kwartjes, dus van gewoon telefoneren wordt je niet arm hier. Dit land is overwegend islamitisch en overal zien we ook hier de jongelui op hun smartphones bezig. Het is zelfs vaak zo dat winkelmedewerkers amper hun ogen van hun schermpje willen halen om je aan te kijken als je voor de toonbank komt staan. Waar gaat dat naar toe….

Nou de drie meest heikele zaken zijn hiermee opgelost( inklaren, groente en fruit en internetacces). Morgen moet ik toch echt aan de gang met de watermaker. Er moet een beginstart worden gemaakt met chloorvrij water, na het dichten van het lek in het systeem. Dat hebben we nog wel een beetje in de tank, maar we raken er doorheen en het kraanwater hier is stevig gechloreerd, rook ik al wel. Dat mogen we absoluut niet in de tanks hebben, want daarmee gaan de membranen van het apparaat naar de knoppen. Voordat het apparaat namelijk zijn nieuwe water gaat leveren, gebruikt het eerst een emmer vol uit de tanks om zichzelf te spoelen. De auto waarin we de dag hebben rondgereden bleek helemaal niet voor ons bedoeld. De verhuurder was te laat vanmorgen en verontschuldigt zich maar kennelijk was de auto, die open stond, met de sleutels in het slot, door iemand anders in gebruik. Een beetje schrik bij de verhuurder, meer schade was er niet.

2 Responses to “2 september 2014 Telaga Harbour, Maleisië”

  1. jan-joep says:

    Hahaha, wat een mop!!!! Auto niet gemist door huurder?
    Hier spannend: morgenochtend komt een stel voor de tweede keer kijken!
    Het ziet er veelbelovend uit. Wordt vervolgd!
    Fijn weer wat te lezen, was saai zonder stukjes 😉
    Xxx, Jan Joep en Ria

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.