1 september 2014 Telaga Harbour, Malaysia

Onze eerste gang vanmorgen is naar de haven omdat we daar in kunnen klaren. Volgens de pilot zoudenzoek de Sky Cable we naar Kuah moeten, maar we hebben de vorige keer dat we hier waren (om de boot op te halen) ook in deze haven uitgeklaard. We hebben drie boten achter elkaar naar de haven zien vertrekken vanaf de ankerplaats en wij gaan er per dinghy achteraan. Met ons tasje stappen we de grote steiger op van de marina en al lopende naar het customs en immigration gebouw, zien we opeens Roderick en Yvonne vanaf een steiger onze kant op komen. Die hebben we al tijden niet meer gezien maar ze zijn net terug uit Nederland en nu met Happy Bird hier in de haven.

Aangezien we zo ongeveer naast het gebouw staan waar wij moeten inchecken, lopen ze mee langs de drie loketten waar we ons dienen te melden. Het gaat aangenaam soepel en ondertussen hernieuwen we de op naar 700mkennismaking. Ik denk dat we elkaar voor het laatst in Nieuw Zeeland hebben gezien. Zij waren van plan om de kabelbaan te nemen, die hier naar de top van een hoge berg gaat en een fraai uitzicht zou bieden. Gezamenlijk lopen we naar het toeristendorpje aan de voet van de kabelbaan. Ongeveer op elke hoek of ingang willen ze foto’s van ons maken die we dan later ingelijst zouden mogen kopen. Dat stadium zijn we lange tijd geleden gepasseerd. Niettemin gaat het gemoedelijk en na een kop koffie stappen we in een van de gondels omhoog.

Op zevenhonderd meter hoogte komen we aan bij een tussenstation waar je rond kunt kijken en lopen.net als op wintersport maar dan zonder sneeuw Misschien zijn we wat blasé, maar al gauw stappen we in een volgende gondel, naar de naastgelegen bergtop. Ook leuk. Door al ons bijpraten is het al wat later geworden en zitten we boven in de nevel. Het is toch wel een aardig gezicht, de baai, haven en boot zijn natuurlijk makkelijk te zien, ook al is het wat nevelig. Zevenhonderd meter lijkt wel niet zo hoog, maar bij het skiën gaat het vaak niet veel hoger als je de beginhoogte niet meerekent. We zitten daarboven nog steeds vlakbij de zee.

Later lopen we langs het strand terug naar de haven en via een terrasje waar het happy hour al om drie Talaga Harbour en de middelste vd 3 rechts zijn wijuur begint. Voor het eerst sinds een week kan ik er wat mails openen en op de iPad downloaden, zodat ik die later kan bekijken. Monique wilde graag foto’s posten, maar dat lukt er niet. Het is heel gezellig, maar twee grote pullen bier midden op de middag is tamelijk veel voor me. Lekker, maar het maakt me ook incapabel voor iets serieuzers dan foto’s van tekst te voorzien of dit stukje schrijven. Gelukkig hoef ik verder ook niets anders.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.