30 april 2014 YHM, Phuket, Thailand

Om twaalf uur gisteravond begon het erg dichtbij te weerlichten en toen het ook nog eens (koel) begon te waaien gingen wij snel de huiken van de luiken afhalen en ze de twee heldinnen vh monument van Phuketdichtdoen. Tegen de tijd dat alles goed dicht zat, waaide het hard en begon het te regenen. Hard te regenen. Binnen een paar minuten stonden er korte golven en lagen we gewoon tegen de steiger aan te rijen. Wij niet alleen, alle boten aan deze kant van de lange steiger. Er kwam een onvervalste squall over en daar zat een heleboel wind in. Opeens ziet Monique in het donker dat er vanaf het open water een zeilboot op ons afkomt. Hij is helemaal donker en zo te zien is zijn anker aan het krabben alsof de bodem hier een glasplaat is of zo. De 35 voeter lijkt het op de bb romp van onze boot te hebben voorzien. Gewapend met een grote stootwil sta ik in het donker buiten, gegeseld door keiharde wind en regen, het onheil af te wachten.

Als hij echt heel dichtbij komt zal ik Monique erbij roepen, dat ze ook met een stootwil kan helpen om de aanstaande botsing op te vangen, maar het komt gelukkig niet zo ver. Op een meter of tien van onze romp vandaan lijkt eindelijk zijn anker te houden. Het maakt wel dat ik nog een kwartier zeiknat in de regen moet staan kijken of hij nu écht blijft hangen, maar dan begint de wind te luwen. Bijna net zo snel als het kwam, verdwijnt de wind ook weer en dan vertrouw ik er wel op dat die boot daar geankerd blijft. Veel anders weet ik toch niet te doen. Geen zin om onze dinghy te lanceren en er nog een anker bij aan te hangen. Zo veel wind krijgen we waarschijnlijk tóch niet meer vannacht.

Bij AME, de chandlery, kunnen we rvs werk opgeven. Ze hebben een metaal bedrijf en voor ons het voordeel dat Mike er werkt, zodat we met Engels terecht kunnen. Vanmorgen maak ik een schets van hoe ik had gedacht dat het gemaakt moet worden. Dat is voor een prijsopgave. Zo goed mogelijk probeer ik te bedenken hoe het moet gebeuren, want veel ondersteuning bij het ontwerpproces moet ik hier niet verwachten. Meestal vind ik dat ik dat ook best wel zelf kan zoiets (verwacht van mij geen valse bescheidenheid, eerder het tegenovergestelde), maar het is toch wel lekker als je dat dan kunt laten zien aan een pro, die er de fouten uithaalt of nog even aangeeft waar het beter zou kunnen. Ook meet ik nogmaals de ruimte door waar de vier accu’s staan. Op de site van AME kan ik vinden welke ze kunnen leveren, wat ze kosten én wat de afmetingen zijn. Dat is al een hele verbetering ten opzichte van de ‘gewone’ Thaise bedrijven en het blijkt te komen omdat Mike de site zelf heeft gemaakt en bijhoudt.

Met een nieuwe lijst boodschappen, gaan we op weg richting Phuket. De eerste stop is bij een winkel waar volgens internet een 4 kg wasmachientje leverbaar zou moeten zijn. Het kost nogal wat moeite om de winkel te vinden en de doorsnee Thai praat niet echtBhumibol tref je overal aan Engels. Ik had de shop in mijn kaart geplot en volgens de iPad staan we er recht voor nota bene. Het betreffende filiaal blijkt al lang weg van die locatie. De tweede stop is AME, een minuut of vijftien verder. Daar vinden we Mike die door een mailtje van mij al op de hoogte is van onze komst en wensen. Het is een vruchtbaar bezoek. Ze ruilen graag hun spullen voor onze baht’s. De beste korting krijgen we bij cash on delivery, dus spreken we een dag af dat de boel volgende week geleverd wordt. Accu’s en ketting, het wordt een vrachtje van over de vierhonderd kilo. Blij dat hij rijdt. Om aan voldoende cash te komen hebben we een paar dagen nodig om telkens de maximale hoeveelheid te kunnen pinnen.

Kort voor vertrek uit Nederland, kocht ik een gebruikte iPhone, om daar eventueel mee te kunnen internetten of die met een telefoonkaartje als hotspot te kunnen gebruiken. Ik ben er vrolijk ingetuind. Het ding bleek zijn acculading amper vast te kunnen houden, ondanks dat ik alle externe zoekers had uitgeschakeld. Bij het winkelcentrum kopen we een nieuwe accu en laat hem daar meteen erin zetten door zo’n handig jong. Blijkt dat er een contactje los zit. We worden verwezen naar een andere handigerd, die dat soort microscopisch kleine verbindinkjes zou kunnen solderen. We vinden hem in het centrum van de stad Phuket, in een groot winkelcentrum, op de tweede verdieping. Dat we hem vinden is op zich al reden tot vreugde, die stad telt misschien wel een half miljoen Thai. Enthousiast gaat de man aan de gang, we zouden hem na een half uurtje weer op kunnen halen. Vinden we fijn maar het wordt wel heel duur daar. De telefoon is voor minder dan een tientje weer oké, maar de stofzuiger en de printer/scanner die we in dat halfuurtje op aanschaffen kosten een poepie meer. Duizenden baht’s maar liefst! Minus twee nullen en dan maal 2,3 , zo valt het nog best mee.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.