2 september 2013 Anatom, Vanuatu

Vanmorgen is het eindelijk minder gaan waaien en in de stilte hoor ik twee boten ankerop gaan en het verre gerommel van de ankerketting van de cruiseboot die vandaag schelpenkrakerverwacht werd. Eigenlijk wilden wij ook een eiland verder varen, maar gisteren hoorden we dat er een immigration officer op het eiland zou zijn, vanwege de cruiseboot en dat bespaart ons wat gedoe in Port Vila. Bovendien is dit een mooi eiland en wil ik net als de anderen heel graag nog snorkelen hier. Door de harde wind was dat nog niet zo aanlokkelijk, maar vandaag wel. De man van immigration zou rond tien uur langs de boten komen, dus zoek en vind ik een klus aan boord.

Gistermiddag heb ik het val weer bovenin de mast door de katrol gehaald, nadat ik die eerder weer aan elkaar heb gevogeld. Toen ik bovenin de mast hing zag ik eendit is echt hard gras Cruijff beschadiging aan het val van de genua en die wil ik repareren, voor het zeil onderweg een keer naar beneden komt. Het fokkeval had precies dezelfde slijtplek, daar waar hij door het geleiderolletje tegen de mast gehouden wordt. Die valgeleiders monteerde ik in NZ en kennelijk slijt zo’n val zelfs op een rolletje, doordat hij onder grote spanning een heel klein beetje heen en weer beweegt over dat rolletje. Ik heb het over een centimeter of twee speling! Eerst laten we samen de fok naar beneden komen, Monique rolt hem uit, vanachter het stuurwiel en ik trek hem naar achteren. Eenmaal uitgerold glijdt hij meteen uit het profiel, op het dek, want ik had het val al losgezet.

Van een oude lijn snijd ik een stuk af en naai het uiteinde van de fokkeval aan de kern van dat stuk lijn. Dan schuif ik de mantel van het oude stuk zo over op de bovenkant van de knopjes zijn mintgroenhet val, die daardoor twee keer zo dik wordt. Het val heeft nu twee mantels, waarvan de buitenste opgeofferd mag worden aan slijtage. Doordat het een stuk dikker is zal het wat minder slijtgevoelig zijn hoop ik. Met het genuaval doe ik precies hetzelfde. De tweede mantel naai ik vast aan het val wat er doorheen loopt en aan beide kanten zet ik er netjes een bindsel op met rood draad. Ziet er goed uit en hopelijk voorkomen we zo dat het val onverhoeds breekt tijdens een passage, wanneer je dat juist niet kunt gebruiken. Dat ze ├╝berhaupt slijten op die geleiderolletjes is wel storend.

Inmiddels loopt het dan al tegen twaalf uur en Heather en Jon gaan naar de wal om temarbled stingray, zo groot als onze tafel informeren of die beambte nog een keer komt, op zes boten wordt op hem gewacht en we durven niets te ondernemen, want stel dat-ie dan juist wel op komt dagen. De man blijkt op het cruiseschip te zitten vanwege zijn werk en de hospita waar hij voor deze gelegenheid verblijft zegt dat hij rond een uur of vier wel thuis zal zijn. Reden voor ons om aan de lunch te gaan en mooi en lekker dezedaarna het water op. Monique blijft liever aan boord, ze bakt met plezier een brood en een cake. Ik zoek ergens op de rand van het rif een plek en ga daar duiken. Het is er erg interessant en ik vermaak me goed, tot ik opeens bedenk dat er ter plekke wel eens kreeft zou kunnen zitten. Als dat spontaan in me opkomt, dan is dat ook meestal zo en binnen vijf minuten heb ik er een gespot. Eindelijk weer eens een eetbaar maatje. Het kost me een hoop moeite omoval spot butterflyfish hem te pakken te krijgen, niet in de laatste plaats omdat mijn dikkere shortie zo graag naar boven wil. Ik deed een paar kilo extra gewicht om, maar nog niet genoeg blijkbaar, ik moet er veel te veel voor werken om een beetje op mijn plek bij de bodem te blijven. Eerst moest ik tweehonderd meter terug naar de dinghy zwemmen om mijn speertje te halen. Vervolgens weer terug en ik weet de kreeft dan precies door zijn kop te spiesen waarop ik hem kan pakken. Dat gebeurt dan op een filteren, het meest beoefende beroep hiermeter of vijf diepte en ik moest hem heel omzichtig benaderen en spiesen, waarna het ook nog tijd kost om het tegenspartelende beest uit zijn hol te krijgen. Ik zit daarbij onder een grote rotspartij in een soort grot en door het gedonder met dat beest loopt mijn masker vol met water. Blind kom ik er weer uit met de stekelige lobster in mijn hand. Boven heb ik het even slecht, ik ben hard aan verse lucht toe en heb moeite om tegelijkertijd mijn masker leeg te laten lopen en weer goed op mijn hoofd te zetten.komkommers in soorten en maten Door de kap op mijn shortie gaat het wat anders dan anders. De kreeft ontsnapt met een vertwijfelde vluchtpoging waarna ik opnieuw jacht op hem kan maken. Ik zou enorm balen als ik hem niet vang maar wel dodelijk verwond. Dat kan en mag niet, maar het gebeurt ook niet. Morgen eten we kreeft. Niet vanavond want we zijn uitgenodigd op Evergreen, samen met Blue rodeo en hebben er een heerlijk maal, met twee soorten vis, op twee manieren klaargemaakt. Het dominospel schiet erbij in, maar zo hebben we een goede reden om binnenkort nogmaals zoiets te organiseren.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.