2 augustus 2013 Tavarua Island, Fiji 17*51.15 S 177*12.21 E

Het is  letterlijk bladstil in de baai en om te zeilen is dat niet je van het. Gisteravond vakantie eilandhebben we de maat van het voorlijk van de genua en van de fok genomen, om hier en daar prijzen op te kunnen vragen. Beide zeilen zijn uitgeblazen, de bolling van de genua zit ergens halverwege. Aan de wind is het allemaal niet geweldig meer, en dat valt door het nieuwe grootzeil veel meer op dan voorheen. Aan de wind maakt het misschien één knoop uit als we na het grootzeil de fok of de genua erbij uitrollen. Vandaag tenminste.

Vanmorgen vroeg heeft het geregend en ik had gisteren het stackpack niet dicht geritst. Zo zonder wind kan ik straffeloos het grootzeil al hijsen terwijl we nog achter ons anker liggen en daar zit nog een hoop regenwater in. Vorige keer kregen de kuip en Monique de volle laag, dit keer doe ik het met beleid en Monique met een emmer. Het meeste water valt op het biminidakje boven het stuurwiel en dat kan Monique dan weer aan de zijkant van de bimini opvangen. Een gedeelte valt door de opening (in het stackpack) van de reeflijnen, en precies door het raampje in de buiskap,  in de salon. Vind ik persoonlijk best een prestatie, Monique vindt het minder geslaagd, maar ze kan er wel om lachen. Er komt een volle emmer uit het zeil, tenminste dat is het gedeelte wat ze ervan opvangt. We gebruiken dat water weer om onze spullen na het zwemmen te ontzouten.

Met een heel kalm gangetje tuffen we de baai uit. Er komen slechts een paar knoopjes wind over het water heen en dit verstilde oppervlak is weer eens een ander plaatje. Zo zien we de zee zelden: ik vind het genieten, ook al hebben we de motor erbij nodig. Ik speur het nu gladde water af naar tekens van leven, maar  het is niet wild op deze zinderend hete dag. Twee keer zie ik een kolk bij de boeg, van vissen die in de zon lagen te luieren, en één keer is er een enorme kolk van iets goudbruins. Monique hoorde het niet eens, terwijl het net was of er een badkuip in het water werd gegooid. Maar mijn kunstaasjes blijven onaangeroerd, wat ik er ook aanhang.

Tijd maakt ons vandaag maar weinig uit, Musket Cove ligt op tien mijl afstand, dus daar komen we wel. De motor is uit en met twee knopen glijden we geruisloos over de spiegel. Onthaasten op zijn Fiji’s. Ook voor deze armzalige snelheid heb ik lures die reuring maken in het wateroppervlak. Eigenlijk verwacht ik elk moment actie, maar ik sta met de hengel in de hand, mooi voor joker als er een haai, geëscorteerd door vijf loodsmannetjes van een eind achter ons naar de boot toe komt zwemmen en pas vlak achter de spiegel naar beneden zakt en onder ons door zwemt. Precies in de kleur die ik eerder in een grote kolk rond zag draaien. Haaien pakken zelden kunstaas en daar ben ik wel blij om. Onder deze omstandigheden had ik de de haai wel tot naast de boot kunnen drillen, ook een die zo groot is als 2,5 meter. Maar dan? Ik wil zo’n beest wat ik toch niet ga eten, niet bevechten om mijn lure terug te krijgen, want daar komt het dan op neer. Al zouden de foto’s natuurlijk ook wel leuk zijn. Zie je kunstaasje maar eens tussen die rijen met tanden uit te krijgen, zo dierbaar zijn ze me nou ook weer niet.

Onderweg veranderen we van doel. Het zeeoppervlak om ons heen is zo glad en stil dat we naast een eilandje midden in het rif ankeren. Zo’n kans krijgen we niet zo vaak, meestal is het op dat soort plekken een wilde bedoeling. Prima om te gaan snorkelen, maar niet om met je boot en bed in te liggen. Vandaag en komende nacht dus wel. Op het eilandje is hier ook weer een resort en op het strand in de verte zien we de mensen druk meedoen met een georganiseerd spel. Wij plonzen achter de boot in het water en vinden een paar schelpjes en zien verschillende vissen die we nog niet eerder zagen. Helaas pindakaas, normaliter zet ik die dan gelijk op de foto, maar nu dus even niet. De Canon is echt niet meer vertrouwd onder water. We hebben het geprobeerd bij Ono Island, maar er komt water naar binnen. Op de achtste komt onze nieuwe camera (Olympus ZX-1) uit Amerika aan.

Verschillende gasten van het resort komen even langs op een paddleboard en maken een praatje. Dat we hier zelf naartoe zijn komen zeilen vinden sommigen verbazend. Ze dachten dat we Victory op een schip hier naartoe hadden gekregen. Het zijn volgens een medewerker vooral Aussie’s en Amerikanen die hier een weekje op een tropisch eiland komen spelen.

 

One Response to “2 augustus 2013 Tavarua Island, Fiji 17*51.15 S 177*12.21 E”

  1. jan-joep says:

    Stoere bikkels uit Holland!
    Grappig dat men naar jullie toe peddelt en vragen stelt.
    Hier was het ook tropisch, qua temperatuur dan. Nu weer gewoon lekker zomers. Fijn dat het nu zo heerlijk is buiten, lang genoeg op gewacht met dat koude voorjaar!
    Je merkt dat de dagen al minder lang worden. Echt augustus.
    Xxx, JJ en Ria

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.