1 augustus 2013 Momi Bay, Vitu Levu, Fiji 17*54.88 S 177*16.12 E

Volgens het weerbericht zou er vanmorgen 2 knopen wind staan en dat is precies 1 Bft. De lucht is weer blauw en het water een spiegel, die 1 Bft zal wel kloppen. Monique gaatMomi Bay, Westkant van Fiji voor de mast zitten lezen, daar heeft ze de schaduw van mast en giek. Ik ben gisteravond weer aan het knutselen geweest, nu om onderlijnen en connectors te maken. Ik heb stainless draad, en goede connectors waren in NZ niet te vinden, of idioot duur, hier is het hetzelfde. Van dat draad kan ik ze zelf ook buigen. Met de goede tangetjes vind ik dat nog leuk werk ook. Als vanzelf heb ik al doende een hele berg visspullen overhoop gehaald en dat ruim ik nu maar weer op. En passant krijgen allerlei onderdelen, zoals haken,  pluggen, loodjes en dat soort dingen, een betere plek toegewezen. Moet ook wel want ik heb veel van die rommel.

Vandaag maak ik de koffie en we hebben er cake met slagroom bij. Voor de mast gezeten zitten we er van te genieten als de wind ineens aangezet wordt. Van bijna niks, steekt er ineens een knappe bries op, reden om na de koffie mijn werk gauw af te maken. Hij waait dan wel uit de richting die wij op willen, maar ons doel ligt maar 15 mijl verderop, dus daar kunnen we ook wel laverend naartoe. Om elf uur zijn we de pass door en net buiten steken we de kop in de wind en hijs ik het grootzeil. Hoog aan de wind varen we naar het westen, nog niet eens heel ongunstig zo. De wind is maar liefst 19 knopen over het dek, toch iets meer dan de voorspelde vier knopen. En dat weerbericht was precies voor Likura Island, dus waar wij waren. Het maakt ons niet uit, ze zitten er hier meestal écht naast. Kijken hoe de wimpel erbij hangt werkt beter.

In plaats van de genua, zet ik de fok. Een week of twee geleden heb ik een permanente barberhauler onderaan de boomvang geknoopt en daar gaat nu de schoot van de fok touchdown in Fijidoor. Ik haal de schoot hard door en nu doet dat zeil tenminste ook leuk mee. Het is nog altijd te bol, maar het doet tenminste iets. De genua is ondertussen ook behoorlijk uitgeblazen, maar we zijn aan het sparen voor een nieuwe strakke. Misschien in Australië. Met een knoop of vijf varen we steeds meer naar de west kant van dit grootste eiland van Fiji. Superted is al een week in die contreien en ik sprak Matt vanmorgen op het netje. Hij was het roerend met me eens dat het hier zoveel beter weer is dan waar we vandaan komen. Eindelijk verbruiken we weer minder energie dan wat de zonnepanelen erbij aan maken.

Het vissen op dit korte traject wil niet erg vlotten. Na een uur zien we een hele wolk meeuwen, maar we sturen er niet naartoe. Er zit hoogstwaarschijnlijk tuna’s onder, maar de vraag is welke? Skipjacks of little tuny’s wil Monique voorlopig even niet zien, albacore, blackfin of yellowfin juist graag. We nemen niet de moeite om wat af te vallen en door de school heen te varen, met wat geluk duikt er nog een mahimahi op en die zijn altijd welkom. Het gebeurt niet. Na ruim twee derde van het traject denk ik makkelijkhet mooiste fragment uit de film van vanavond overstag te kunnen gaan, we zouden daarna een stukje minder hoog hoeven te steken om door de pass te komen. We gaan daarop inderdaad makkelijk overstag, maar de gewenste hoogte halen we lang niet. Blijkbaar staat er daar behoorlijk veel stroming en die drukt ons in de verdediging. We steken door tot op de kop van het rif en moeten dan de motor een kwartier bijzetten om eromheen te komen.  Er wordt niet op ons gelet, dus doen we het zo maar even. Zodra we om de kop heen zijn kan de motor uit, de stroming die we tegen hadden, krijgen we daar dubbel en dwars mee, we gaan ineens met acht knopen door de pass.

Deze baai ligt in een soort binnenzee, een paar mijl verder dan de riffen die hier omheen zij gaan vissen, wij nemen een G&Tte vinden zijn. Het is een grote kom met een wijde ingang. Aan de westelijke kant vinden we ondiep en redelijk beschut water. Morgen varen we de laatste tien mijl naar Musket Cove. Een eiland met een verzameling  resorts en een haven.  Ik ben benieuwd hoe we dat zullen vinden. Op het Robinson Crusoë island werden de gasten met van alles vermaakt en wij voelden geen aandrang om ons tussen die mensen te begeven, alhoewel het resort daar heel uitnodigend naar cruisers toe is, lazen we.

 

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.